حرف تازه ای ندارم...
فقط خزان در راه است...
کلاه بگذار سر خاطراتی که یخ زده اند،
شاید یادت بیافتد جیب هایت را وقتی دست هایم مهمانشان بودند...

یادمه توی کتاب دوران مدرسه یه شعر از سهیل محمودی بود که با این مصرع شروع میشد :دلم شکسته تر از شیشه های شهرشماست.. حالاهم وضعیت دلها شبیه شیشه های شهره... دوجداره، ضدصدا، بدون انتقال حرارت و گاهی مشجر و یکطرفه

ﻧﯿﻤﻪ ﯼ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﯼ ﻣﻦ ﺗﻮﻗﻊ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺍﺯﺕ ﺍﻻﻥ ﭘﯿﺪﺍ بشی
ﻓﻘﻂ ﺑﯿﺎ ﺑﮕﻮ ﺍﮔﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﺩﻣﺎ ﺑﺮﺍﺕ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﻦ ﺩﯾﮕﻪ ﺑﺪﻧﺴﺎﺯﯼ ﻧﺮﻡ!

گـ ـاه دلتنــگـ ـ مـ ـے شـوم .....

دلتننگـ تـ ـر از هـمہ دلتـنگـ ـے هـ ـا....

گـ ــوشـہ اے مـے نشیــنم...

و حـ ـسرتــ هـ ـا را مـ ‌ـے شمــ ـارم...

بـاختـن هـ ـا را و صـ ـداے شکـستن هـ ـا را...

نمـ ـے دانم من كـ ـدام امید را نـا امید کـ ـردم....

کـ ـدام خـ ـواهش را نشنــیدم...

و بــہ کـ ـدام دلـتنگے خـندیدم...

کـ ـہ این چــنین دلــ تنـگم !!!

 

 

 

 

 

 

 

این گونه نیا که هر از چند گاهی باشد

نیا دنیایم را آرامشم را سکوت اجباری روزهایم را نریز به هم …

که مجبور باشم مدیون قهوه خانه شوم

از بس که خاکستر و دود سیگار مهمانش می کنم

نیا لعنتی

اینگونه گذرا نیا …

خیلی سخته به خاطر کسی که دوستش داری

همه چیز رو از سر راهت خط بزنی

بعد بفهمی

خودت تو لیستی بودی

که اون به خاطر یکی دیگه خطت زده...