قدیسان به هر کجا خانه کنند،

فضای خویش را زیبا سازند

بنگر که افلاکی عظیم

ستاره ای را همراه شده اند.

غمگین مشو عزیز دلم

مثل هوا در کنار توام

نه جای کسی را تنگ می کنم

نه کسی مرا می بیند

نه صدایم را می شنود

دوری مکن

تو نخواهی بود

من اگر نباشم.

چشمانت را ببند

و فکر کن

روی صندلی چرخ دار به دنیا آمده ای

این شهر

زنی را که روی پای خودش راه می رود

دوست ندارد.

سکوت...

ماه...

و مردمک سیاه چشمان شب

در خیالم قدم می زنی

و کتانی هایت بوی آسمان می گیرند.

از درون بیشه های شب

صدای چیزی می آید که راه می رود

روی برگ های ریخته.