برای بارش باران دعا کنبرای عشق بی پایان دعاکندعاکن زندگی زیبا بمانددعاکن عاشقی برجا بماندهمه مست دعای عاشقانندتوهم مست و غزل خوان شو دعا کنبیا امروز غمها را رها کنبرای رویش گلها دعا کناگر خواهی که شادی جان بگیرددعا کن غصه از دل پر بگیرد

یاری اندر کس نمیبینم یاران را چه شد دوستی کی آخر آمد،
دوستداران را چه شد آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست
خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد کس نمی گوید که یاری داشت
حق دوستی حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد لعلی از کان مروت برنیامد
سالهاست تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد شهر یاران بود و خاک مهربان این دیار مهربانی کی سر آمد
شهریاران را چه شد گوی توفیق و کرامت در میان افکنده اند کس به میدان در نمی آید سواران را چه شد
صد هزارن گل شکفت و بانگ مرغی بر نخاست عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد
زهره سازی خوش نمی‌سازد مگر عودش بسوخت کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد
حافظ اسرار الهی کس نمی داند خموش از که میپرسی که دور روزگاران را چه شد

هنوز هم وقتی باران می آید
تنم را به قطرات باران می سپارم
می گویند باران رساناست
شاید دستهای من را هم به دستهای تو برساند...

عشق یعنی یک سلام بی جواب / عشق یعنی حسرت تشنه به آب / عشق یعنی همچون من شیدا / عشق یعنی قطره و باران شدن / عشق یعنی یک شقایق غرق خون / عشق یعنی درد محنت در درون / عشق یعنی سوز نی آه و شبان / عشق یعنی معنی رنگین کمان .

اسامی زیبای ماه های سال به زبان هخامنشی :



شما متولد چه ماهی هستید ؟
.
.
.
فروردین = چمن آرا
اردیبهشت = گل آور
خرداد = جان پرور
تیر = گرماخیز
مرداد = آتش بیشه
شهریور = جهان بخش
مهر = دژخوی
آبان = باران ریز
آذر = اندوه خیز
دی = سرما ده
بهمن = برف ازر
اسفند = مشکین فام

سهراب گفتی:" زیرباران باید رفت... چشمها را باید شست... جور دیگر باید دید "

چشمها راشستم باز همان را دیدم

جز دو رنگی و دروغ

جز غم و غصه و تلخی هیچ به چشمم نرسید.

پس چه شد آن همه توصیف قشنگت سهراب.

دورهء تلخ فریب

دورهء رنگ سیاهی ایست سهراب.

دورهء این همه نامردی هاست.

تو اگرمیدانستی! دل آسمان هم از دست بشر می گرید؟

باز سر می دادی زیر باران باید رفت؟

خوانده بود :
“زیر باران باید رفت”
فکر می کرد :
زیر باران باید ، رفت !

باران باشد ، تو باشی و یک خیابان بی انتها …
با همه ی دنیا خداحافظی میکنم !

سِیل چشمانـــم باز ، از فـــراقت جاریســت
خستــه ام باز بیـــا ، جمعـــه ها تکراریست

در پـی قافیــــه ها ، چه پریشــــان مانــــدم
قافیه در شعــرم ، با حضــــــورت جاریســت

به هــــــوایت آقـــــا ، بغــــض کـــرده شعــرم
آسمــانش انگار ، نَــــم نَمـــک بارانیــــست

دل مَــن پر غصه ، حال شعرم خوش نیست
نفسی مانده فقط ، جای شکـرش باقیست

در فراغـــت آقـــــا ، چشــــم در راهــــم مَــن
گر چه این جمعه همان ، جمعه ی تکراریست.....