بزرگترین مصیبت میدونید چیه ؟
اینکه کسی نتونه احساسشو بیان کنه
نه اینکه شعر بگه نه
نه اینکه قطعه ادبی بگه نه
فقط با کلمات طوری حرف بزنه که مخاطبش
اونطرف مثلا اگه جاش گرمه وطرفش میگه
سردمه
سرمارو احساس کنه
گاهی حتی کلمه هم لازم نیس
فقط روح ها به هم میپیوندند
واصلا حرفی زده نمیشه
میبینی دوستت که مجازیه
مثلا تهرانه یا همدانه یا شیرازه
یعنی کیلومتر ها فاصله داره
ودرست تو لحظه ای که تو به فکر چیزی هستی
یه یاداشت برات میفرسته
دقیقا اونیه که میخواستی
فدای همه دوستایی که روحشون بسته به جونمه
ومن خوشبختم
خوشبختم که شما ها رو دارم
باور کنید اگه این نوشته ها نبود
اگه اون کامنتها ویاداشتها وپیامها نبود
خیلی وقت پیشا ترکیده بود
این اتشفشان بغضهای گلوگیرم

من صبورم اما اینن بغض گران صبر چه میداند چیست؟؟؟؟؟؟؟؟

من یاد گرفته ام، وقتی بغض میکنم وقتی اشک میریزم منتظر هیچ دستی نباشم.... من یاد گرفته ام که اگر زمین میخورم خودم برخیزم..... من یاد گرفته ام که همه رهگذرند همه حتی تو .......!!

کاش میدانستم چه کسی سرنوشت را برایم بافته .... آنوقت به او میگفتم : یقه را آنقدر تنگ بافته ای ؛ که بغض هایم را نمیتوانم فرو دهم ... !!!

نبود… ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪ … ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪ … ﺩﻭﺳﺖ ﺷﺪ … ﻣﻬﺮ ﺷﺪ … ﮔﺮﻡ ﺷﺪ...ﻋﺸﻖ ﺷﺪ … ﯾﺎﺭ ﺷﺪ … ﺗﺎﺭ ﺷﺪ … ﺑﺪ ﺷﺪ … ﺭﺩ ﺷﺪ … ﺳﺮﺩ ﺷﺪ...ﻏﻢ ﺷﺪ … ﺑﻐﺾ ﺷﺪ … ﺍﺷﮏ ﺷﺪ … ﺁﻩ ﺷﺪ … ﺩﻭﺭ ﺷﺪ … ﮔﻢ ﺷﺪ
...ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ، ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ...