آنقدر پیش این و آن از خوبی های نداشته اش گفتم که...وقتی سراغش را میگیرند،شرم دارم بگویم تنهایم گذاشت..

نفست بــــــــــــــــاران است ، دل من تشنه ی باریدن ابــــــــــــــــر ، دل بی چتر مرا میهمان کن ...

برای آدم ها همون قدر باش که برا ی تو هستند،بیش[!] باشی مایه سوء تفاهم و خیلی چیزای دیگه ست !

دنیا بیستون است اما فرهاد ندارد،
و آن تیشه هزار سال است که در شکاف کوه افتاده است
مردم می آیند و می روند اما کسی سراغ آن تیشه را نمی گیرد.
دیگر کسی نقشی بر این سینه سخت و ستبر نمی زند.
دنیا بیستون است و روی هر ستون ،
عفریت فرهاد کش نشسته است.هر روز پایین می آید و
در گوش ات نجوا می کند که شیرین دوستت ندارد.
و جهان تلخ می شود تو اما باور نکن
زیرا که تا عشق هست ، شیرین هست
عشق اما گاهی سخت می شود ،
آنقدر سخت که تنها تیشه از پس آن بر می آید
روی این بیستون ناساز و ناهموار گاهی تنها با تیشه می توا

آدمی که بی صدا قهر میکند ؛ می خواهد که بماند ، که دوباره بخواهد .... که دوباره خواسته شود ! و گرنه رفتن را که بلد است ... !!!

عمریست خفته ام
و تنها کابوس بیداری می بینم
لبخند خدا در لحظه میلادم
اینک به قهقهه ای شوم بدل گشته ست
کاشکی کودکی بودم هنوز
غرقه در بی خیالی و بی خبری
با خنده ای سپید بر جدی بودنهای خاکستری
بی گناه . پاک
فارغ از چیستی و چرایی و چگونگی
فارغ از امید و یاس
رها در جذبه ی حیات
آمیخته با حقیقت محض
فارغ از دیروز و امروز و هر روز
آه...!
کاشکی کودکی بودم هنوز.

هههههههه خوب شد رژه اینا رو هم دیدیم ببین اون شکمو

دیشب دوباره
گویا خودم را خواب دیدم:
در آسمان پر می‌کشیدم
و لا‌به‌لای ابرها پرواز می‌کردم
و صبح چون از جا پریدم
در رختخوابم
یک مشت پر دیدم
یک مشت پر، گرم و پراکنده
پایین بالش
در رختخواب من نفس می‌زد


آن‌گاه با خمیازه‌ای ناباورانه
بر شانه‌های خسته‌ام دستی کشیدم
بر شانه‌هایم
انگار جای خالی چیزی...
چیزی شبیه بال
احساس می‌کردم!


قیصر امین پور

چون آینه ای و با من انگار کجی
دور از منی و هنوز هم روی لجی

چندی است که ورد شب و روزم این است:
ای عشق بیا اَجی مَجی لاتَرجی

گشته به دلم برات می بینمتان
در قید همین حیات می بینمتان

خواهی که دلم شکسته باشد ، باشد
پس روی پل صراط می بینمتان