از خدا پرسیدم دوست دارید بندگانتان چه بیاموزند؟ گفت: "بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند، عاشقشان باشد" "بیاموزند که انسانهایی هستند که آنها را دوست دارند اما نمی دانند که چگونه عشقشان را ابراز کنند..."

تا لبی بر لب من می لغزد

می کشم آه که کاش این او بود

کاش این لب که مرا می بوسد

لب سوزنده آن بدخو بود

می کشندم چو در آغوش به مهر

پرسم از خود که چه شد آغوشش

چه شد آن آتش سوزنده که بود..

مگر با باد نسبتی داری؟

چقدر شبیه تو یک لحظه آمد مرا پیچاند و رفت...

یکــــی بود که می گفت :
عشق صدای فاصله هاست
صدای فاصله هایی که غرق ابهامند
و من بیزارم از فاصله ها
و پرم از صداهایی که عاشقانه نیست
و
عاشق همیشه تنهاست ...

خفتند همرهان وشب تار مانده است
تنها غم من است که بیدار مانده است
زین همرهان نیمه ره خواب برده ام
یک مشت خاطرات دل ازار مانده است
دیگر مرا به شهر تماشا نمی برد
چشمم که در تراکم دیوار مانده است
حتی برای دیدن خویشم اجازه نیست
ایینه زیر لعنت اوار مانده است
پاس بهار وباغ گل افشان نداشتیم
بر ما هنوز سرزنش خار مانده است
پای سفر کجاست کزین دشت بگذرم
افسوس پای رفتنم از کار مانده است

هر چه اکنون را رنگ می زنم

به رنگ لحظه دیدار تو در نمی آید

بیقرارم… بیقرار دیدنت…

ما دو تن مغرور
هر دو از هم دور
وای در من تاب دوری نیست
ای خیالت خاطر من را نوازشبار
بیش از این در من صبوری نیست
بی تو من تنهای تنهایم
من به دیدار تو می آیم
(حمید مصدق)

در این زمانه ی بی های و هوی لال پرست
خوشا به حال کلاغان ِ قیل وقال پرست



چگونه شرح دهم لحظه لحظه ی خود را
برای این همه ناباور ِ خیال پرست؟!!

خورشید و درخت و سبزه و گل اینجاست
الحق والانصاف که فصلی زیباست
عید است و من و بی تویی و تنهایی
سالی که نکوست از بهارش پیداست!

کاش میشد از میان قصه رویای تو

هیچگه بیرون نمی آمد دلم

کاش تا انتهای آسمان پر ز رویای تو بود این محفلم

کاش در تاریکی شب های من

نقش رویای تو نوری می کشید

آسمان پر از ستاره میشدو

بر سر تنهاییم خط میکشی