وقــتــی بـــه جـآی عــَـزیــزم بـهـم میگــی عَــزیـــز یــعـنــی یـــــه عـَـزیـــزِ ِ بــی صـــآحـب عــَزیـــــــزی کــــه هــنـوز عَـزیـزه ولــــی مـــآل تــو نــیـسـت شـــنـیـدنــش کـــــه درد دآره گــفـتـنـشـو نــمــی دونم . .

یک پیـــاده رو تقریــبا خلـــوت.. . . .

یک مرد ، یـــک زن ... یـــک زوج ... خـوشــبختیشــان پای خودشان !

یک مرد ، یک مرد ... یک شراکت ... ســود و ضررشــان پای خودشان !

یک زن ، یک زن ... یک رفاقــت ... معرفــت و اعتمادشــان پای خودشان !

یک پسر ، یک دختر ... یک رابــطه ... پاکــی و نـاپـاکـیش پای خودشــان !

. . . و انـتـهـــای پیــاده رو ...

یک مــن ، یک تـنهایــی ! ... یک رنــج ... آخـر و عـاقـبتـــش پـای تــو !

تــو قـــرار مــن بـاش



تـا مـن مَــــــدارت شـوم !

انـقـضای خــاص بــودنـت بـه پـایـان رسـیـد...

دیـگـه بـه تــو فکـر نـمـیـکـنـم

گـنـاه اســت!!

چـشم داشتـن بـه مال غـریـبـه ها ...

پــســره پــشــتـــ ســرم واســتــاده بــود ، داشــتــــ مــیــگــفــتـــ
چــنــتــا دوس دختر داره و چــه کــارایــی کــه کــرده بــاهــاشــونــو و ....
اتــوبــوس ایــســتــاد خـواسـتـم پـیـاده شــم بــرگــشــتــم بــایــه لـبـخـنـد بـهـش
گــفــتــم ایــشــالله ازدواج کــردی ، دخــتــر دار کــه شــدی ، یــاد خــاطـراتــتـــ بـیـوفـت
حــتــمــا ، امــیــدوارم بــازم بــتــونــی بــخــنــدی .....

درد دارد ! وقــتـی می رود ..

و هـمه می گــویـند : دوستـت نــداشـت …

و تــو نمـی تــوانـی بـه هـمه ثــابـت كــنی كه هــرشـب

بــا عـاشـقانـه هــایـش خـــوابت می كـــرد !!.

( یا شاید خامت میکرد! )