می دونـی . . . ؟
بایـد بفـهـمی وقـتی دلــت می گــیره ...
تنـهــایی !
بایـد یـاد بـگیــری از هـیــچ کــس تــوقـع نــداشتـه بـاشی !
بایــد عــادت کنـی کـه بـا کـسی درد دل نـکنـی !
بایـد درکــ کـنی کـه هـر کـس مـشکـلات خـودشــو داره !
بایـد بفـهـمی وقـتی
نـاراحـتی ...دلـتـنگی ...یـا بـی حــوصـلـه ای ...
هـیــچ کـس حـوصـلـه ی تــو رو نـداره !
دیگـه بایـد فهــمیـده بـاشی هــمـه رفـیــقِ وقـتـای خـوشی انـد !

آدم،


بـایـد یـه " تـــو" داشـتـه بـاشــه کـه؛


هـروقــت از همـه چی خسـتـه و نـا اُمـید بـود؛


بهـش بگـه:


مـهـم ایـنه کـه تـو هسـتی،


بیـخیـال دُنیـــا...!!!

اگـر او بـرای تـو سـاخـتـه شـده

مـن بـرای تـو ویـران شـدم

حـالا بـبـیـن

غـذای روزانـه ام شـده

فـریـاد هـایی کـه نـجـویـده قـورت مـیـدهـم ....