ر وجـــود هــــر زن ،

دخـتـربـچـه اي چــهارسـالـه بـبـيـن

كـه از تـو فـقـطــ مــهـربـانـي و تـوجـه مـي خـواهـد ،

در آغـوشـش بـگـيـر ، نـوازشـش كـن

خـيـالـش را راحـت كـن كـه هـسـتـي ، جـايـي نـمـي روي ،

طـوري رفـتـار كـن كـه اطـمـيـنـان حـاصـل كـنـد

زن هـاي ديـگـر بـرايـت مـــــــهـم نـيـسـتـنـد

وقـتـي بـا نـگـرانـي مـسـيـر نـگـاهـت را دنـبـال مـي كـنـد

بـرگـرد و بـه لـبـخـنـدي مــهـمـانـش كـن و بـگـو ، بـه زبــ ـان بـيـاور :

" مـن فـقـطــ تــــــو را مـي بـيـنـم"

بـا تـو بـودن را تـصـویـر کـردم… بـی تـو بـودن را، تـجـربـه! ایـن بـود سـهـم مـن از رویـا تـا واقـعـیـت … !!

چــه کسـی میـدانـد چـه حـس بدیـست

بـا تمــامــ احساسـت بـه دیـدن کسـی بـروی

کـه خـودش را آمـاده کـرده تـا بـه تـو بگـویـد

دیگـر دوستـ ــــت نــدارد!

ﻋﺎﺷـﻖ ﺟﻤﻠـﻪ ﻫﺎﯾـﯿﻢ ﮐـﻪ ﻭﻗﺘـﯽ ﻣﯿﺨﻮﻧـﯽ .....


یه ﻧـﻔﺲ ﻋﻤﯿـﻖ ﭘﺸﺘـﺶ ﻣﯿﮑﺸـﯽ ﻭ ...


ﺗـﻮ ﯾـﻪ ﺛﺎﻧﯿـﻪ ﯾـﻪ ﺩﻧﯿـﺎﺧـﺎﻃﺮﻩ ﻣﯿـﺎﺩ ﺟـﻠﻮ ﭼﺸـﻤﺖ...

آدم هـا می آینـد….
زنـدگی می کننـد
می میـرنـد و می رونـد …
امـا فـاجعـه ی زنـدگی ِ تــو
آن هـنگـام آغـاز می شـود
کـه آدمی می رود امــا نـمی میـرد!
مـی مـــانــد
و نبـودنـش در بـودن ِ تـو
چنـان تـه نـشیـن می شـود
کـه تـــو می میـری ،
در حالـی کـه زنــده ای

درد ِ دل کـه می کنــی؛
ضعـف هـایـت، دردهـایــت را می گـذاری تـوی ِ سیـنی؛
و تعـارف می کـنی کـه هـر کـدامـش را کـه می خواهنــد بــردارنـد؛
تیــز کننــد …
تیــغ کننــد …
و بــزننـد بـه روحـت …!