گاهے بے رحم باش
با احساست
بے رحم باش و وقتے زخم خورد
از دستانِ تو
نوازشش کن
اشک بریز و بگو
چاره اے اگر غیر از این بود
چنین نمے کردم
گاهے احساس را به بهانه ے آزادیش
باید
کشتـــــ...


+ بعضے وقتها باید یقه‌ ے احساست را بگــــــــــــیرے
با تموم قدرت ســـــــرش داد بزنــے و بگے:
تورو خدا بــــــــــــــسه‌
بسه‌ دیگه‌ تا حالا هرچے کـــــــــشیدم از دست تو بود

من هم درست مثل خودت هستم،آری درست مثل پریشان ها

که کفش های دربدرم امشب آ ورده اند رو به خیابانها

من هم که در تمامی ابعادم دردی شبیه درد تو میپیچد

بر آستان غزلی هستم لبریز از هرآنچه که عصیان ها

در خاطرات دربه درمن هم دیوانه ای است سر به جنون داده

با تار وپود بی رمقش عمری پرسه زده حوالی باران ها

شاید تو هم قبیله من باشی از لهجه قدم زدنت پیداست

از این که در وجود تو میپیچد حال و هوای بی سر وسامانها

من مثل تو،تو مثل منی آری ما از کدام قوم پریشانیم؟

کامشب به نیت غزلی هردو آورده ایم رو به پریشان ها

آری تو هم شبیه منی گویا آتش گرفته روح تو هم حتماً

سر کرده ای تمامی عمرت را بی کفش و بی کلاه زمستانها

میگن چینیه اومده بوده ایران لاف میومده که:
“آره ما انقد تو چین غذاهای سمی خوردیم که بدنمون مقاوم شده”
بردنش یه پرس غذای دانشگاه بهش دادن بنده خدا الان توکماست
حالا قراره خونوادش سند بیارن درش بیارن
اصن یه وضی

هیچ لذتی اندازه ی این که یه بچه ی کوچولو دستشو دراز کنه طرفت که یعنی بقلم کنی نیس و حال نمیده!!! اصن یه لذت عجیبی داره!!!