نبودنت را غروب های زمستان

در قهوه خانه ی دوری سیگار می کشیدم

نبودنت دود می شد و می نشست روی بخار شیشه های قهوه خانه

بعد تکیه می دادم به صندلی چشم هایم را می بستم

و انگشتانم را دور استکان کمر باریک چای داغ حلقه می کردم

تا بیشتر از یادم بروی

نامرد اگر بودم نبودنت را تا حالا باید فراموش کرده باشم

مرد نیستم اما نامرد هم نیستم

زنم و نبودنت پیرهنم شده است

 اگر خوبان عالم جمع باشند / یقینا نزد من ، تو بهترینی اگر از خوبترها حلقه سازند / تو در آن حلقه ، میدانم نگینی . . . 

گر توانی از محبت حلقه در گوشم کنی /
حیف باشد که مرا چون شمع خاموشم کنی /
من که از یاد تمام آشنایان رفته ام /
وای بر من گر تو هم روزی فراموشم کنی