چیزی كه تو مدرسه بهمون میگن: ممد ٢ سیب دارد. اگه به او ٢ سیب دیگر بدهیم او چند سیب دارد؟؟

مشق شب: یه هندوانه ی ٣ كیلویی را چگونه بین دو نفر تقسیم كنیم؟؟

امتحان: رضا ١٠ سیب دارد، هواپیما ٣ ساعت تاخیر دارد، جرم مریخ را حساب كنید؟

من
مریخ
خاله نرگس
ورق امتحان

وظیفه خودم میدونم که روز پدر را به:

پدر ژپتو
پدر پسرشجاع
پدرخوانده
پدرسوخته
صدویک پدرسگ خالدار
بابالنگ دراز
باباطاهر
باباقوری
بشین بینم بابا
علی بابا بابانوئل
ودرنهایت به پدرومادر کسی که درهیچ مکانی آشغال نریزد پیشاپیش تبریک بگم.

کم کم دارم نتیجه می گیرم اینایی که صبحا تو مترو رو صندلی نشستن از شب قبلش پیاده نشدن.

میازار دلی را که با لایـــــــــــــک خوشست!!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
بکککوب لایـــــــکو که " باحــــــال " جان دارد و جان شیرین خوشست!

اولین شوك نقل و انتقالات فوتبال کشور !
محمد نوری:جایی میروم كه هیچكس فكرش را هم نمیكند...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
خوب دوستان این بالاخره داره میره سلمونی ))

تو مترو داری اس ام اس می دی باید بابغل دستیت حتمن مشورت کنی !! چون اونم در جریانه کامل…بالخره دوتا عقل بهتر کار می کنه !!!

آهاى مخاطب خاص بیا پایین كارت دارم
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
خوبه
حالا همه برا ما مخاطب خاص شدن

کارافتاه بودم ؛ درد فقدان
بچه کمر هستی مرا شکسته بود .
مادر جان ... تصادفی نیست که شش ماه است نزد تو خجلم و نتوانسته ام
مقرری ماهانه برایت بفرستم .
به خدا مادر ، در عرض این شش ماه در آمدم حتی آنقدر نبوده که یک
شب با شکم سیر بخواب روم ....
چه خواب ؟ چه شکم ؟ چه بد بختی؟ شش ماه تمام است که در کوچه و پس
کوچه ها ویلانم ...در عرض این شش ماه به صد جور مرض استخوانسوز
گفتار شدم ...
دیگر نمی توانم حرف بزنم ، بغض دارد خفه ام میکند ، بغض نیست ، مرگ
است ! مرگ در کار تحویل گرفتن پس مانده ی جان من است !
خدا حافظ مادر
شیرت را حلال کن ، به خواهر کوچکم هرگز نگو که خواهر نگون بختش
چطور زندگی کرد ، و چه طور مرد ؛ نه - مادر جان نگو .

مادر جان ! خواهش میکنم اجازه بدهی قبل از مرگ هر چه درد بیدرمان در
پهنه این دل ماتمزده ام دارم ، به صورت قطره های سرگردان مشتی
سرشک دیده گم کرده ، به دامان محبت بار تو بسپارم ....
میدانم هرگز باور نمی کردی اینچنین نامه ای به دست تو برسد ؛ تو بر
حسب نامه های گذشته من ، دخترت را زنی نجیب می دانستی که
شرافتمندانه ، دور از خانه و کاشانه ، نان مادر ستمدیده و خواهر یتیمش را
به دست می آورد ... چگونه بگویم مادر ؟!.... که ازبخت من بدخت ، در
عصری به دنیا آمده ام که " شرافت " به طوررقت انگیزی بازارش کساد
است .
می دانی یعنی چه ؟ مادر همه هر چه تا کنون بتو نوشته ام دروغ محض بوده
است .... دروغ محض .... اما اجتناب ناپذیر
خدا می داند که هیچ دلم نمی خواست دل شکسته ات را ، بار دیگر بشکنم ... همه ی آن
نامه را ده روز دیگر که مصادف با بیست و چهارمین سال تولد من که در حقیقت
بیست و چهارمین سال تولد یک بد بختی بیزوال است ،
بسوزان .... و خاکستر سردشان را لابلای بستر پاره پاره من که مات و دست
نخورده و بی صاحب در کنج کلبه ی فقیرمان افتاده است ، دفن کن ...

به مرگ می سپردم ...
افسوس که تو اینجا نیستی ... نه تنها تو ، هیچ کس اینجا نیست... جز این پیکر
در هم شکسته ام و پیر مردی رنجور ، که با در یافت بیست ریالی ( بیست
ریالی که کار مزد آخرین هم آغوشی من است ) نامه ای را که اکنون
میخوانی بجای من ، برای تو بنویسد ...
مادر جان می دانم که با خواندن این نامه ، بخاطر بخت سیاهی که دخترت
داشت تا حد جنون خواهی گریست ...
گریه کن مادر ! ....بگذار اشکهای تو سیل بنیان کن بنای شرافت کاذبی باشد
که در این دنیای دون ، منهای پول پشتوانه زندگی هیچ تیره بختی نیست ....
دختر تو مادر ، دارد همین حالا ، پای دیواری سینه شکسته در کمال ناکامی و
بد نامی می میرد .... ای کاش دختر در به در تو که من بدبخت باشم ، می
توانست با مرگ خود انتقام شیر حلالت را از زندگی حرامی که داشت
بگیرد ...