درد دارد

وقتي چيزي را کسر ميکني

که با وجودت جمع زده اي...

مگر با باد نسبتی داری؟

چقدر شبیه تو یک لحظه آمد مرا پیچاند و رفت...

حال من خوب است اما تو باور نكن ...
دوستان خدا نگهدارتون

خفتند همرهان وشب تار مانده است
تنها غم من است که بیدار مانده است
زین همرهان نیمه ره خواب برده ام
یک مشت خاطرات دل ازار مانده است
دیگر مرا به شهر تماشا نمی برد
چشمم که در تراکم دیوار مانده است
حتی برای دیدن خویشم اجازه نیست
ایینه زیر لعنت اوار مانده است
پاس بهار وباغ گل افشان نداشتیم
بر ما هنوز سرزنش خار مانده است
پای سفر کجاست کزین دشت بگذرم
افسوس پای رفتنم از کار مانده است

هر چه اکنون را رنگ می زنم

به رنگ لحظه دیدار تو در نمی آید

بیقرارم… بیقرار دیدنت…

ما دو تن مغرور
هر دو از هم دور
وای در من تاب دوری نیست
ای خیالت خاطر من را نوازشبار
بیش از این در من صبوری نیست
بی تو من تنهای تنهایم
من به دیدار تو می آیم
(حمید مصدق)

با ارزشترین چیز در زندگی این نیست که چه چیزهایی داریم بلکه این است که چه کسانی را داریم

دوست دارم هيچي بشم غرق در درياي سكوت
نرم نرم رنگ آب رنگ درياي سكوت
دوست دارم آبي پرواز در نگاه آخرينت
بشه يك راز بشه يك دنيا نياز

آنقدر عاشقم که حتی/حاضرم تمومشم اینجا
تو برو خدا نگهدار /میسپارمت به رویا
فکر من نباش و بگذر/حالا چشم اون به را ه ته
میدونم مثل خود من /نگران لحظه هاته

یادمان باشد همیشه:

ذره ای حقیقت پشت هر "فقط یه شوخی بود"

کمی کنجکاوی پشت "همینطوری پرسیدم"

قدری احساسات پشت "به من چه اصلا... "

مقداری خرد پشت "چه میدونم"

واندکی درد پشت "اشکال نداره" وجود دارد