باز در چهره خاموش خيال
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسه هستي سوزت

با همه ی بی سر و سامانی ام
باز به دنبال پریشانی ام
طاقت فرسودگی ام هیچ نیست
در پی ویران شدنی آنی ام
دلخوش گرمای کسی نیستم
آمده ام تا تو بسوزانی ام
آمده ام با عطش سالها
تا تو کمی عشق بنوشانی ام
ماهی برگشته ز دریا شدم
تا که بگیری و بمیرانی ام
خوب ترین حادثه میدانمت
" خوبترین حادثه می دانی ام "
حرف بزن ابر مرا باز کن
دیرزمانی است که بارانی ام
حرف بزن حرف بزن سالهاست
تشنه ی یک صحبت طولانی ام ...

آدم هـا می آینـد زنـدگی می کننـد می میـرنـد و می رونـد ... امـا فـاجعـه ی زنـدگی تــو آن هـنگـام آغـاز می شـود کـه آدمی می رود امــا نـمی میـرد! مـی مـــانــد و نبـودنـش در بـودن ِ تـو چنـان تـه نـشیـن می شـود کـه تـــو می میـری در حالـی کـه زنــده ای ..

من دلم می خواهد
ساعتی غرق درونم باشم!!
عاری از عاطفه ها…
تهی از موج و سراب…
دورتر از رفقا…
خالی از هرچه فراق!!
من نه عاشق هستم ؛
و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من…
من دلم تنگ خودم گشته و بس…!

آسمان همچو صفحه ی دل من
روشن از جلوه های مهتاب است
امشب از خواب خوش گریزانم
که خیال تو خوش تر از خواب است
خیره بر سایه های وحشی بید
می خزم در سکوت بستر خویش
باز دنبال نغمه ای دلخواه
می نهم سر بروی دفتر خویش

همدردت بودم

وقتی که دردهایت تمام شد رفتی

من ماندمو هزاران درد ناگفته

من همان مجنون مست یاغیم، روز و شب محتاج جام باقیم

یک شب کنار زاهد و یک شب کنار ساقیم، از باده مدهوشم كنيد

در خرقه پنهان ميكنم، مي را و كتمان ميكنم، ترك ايمان ميكنم

هي بشكنم پيمان و هي تجديد پيمان ميكنم،ترك ايمان ميكنم

از باده مدهوشم كنيد، پندم اي زاهد مده

حوصله ات که سر می رود
با دلم بازی نکن
من در بی حوصله گی هایم
با تو زندگی کرده ام ...

همیشه در عجب بودم که چرا در جاده عشق پا به پایم نمی آمدی حتی وقتی آهسته و پیوسته می رفتم. امروز فهمیدم... ریگی که در کفشت بود تو را می آزرد !

شبگردي مي‌کنم. اما صداي نفس‌هايت را از پشت
هيچ پنجره و ديواري نمي‌شنوم. آسوده بخواب نازنينم،
شهر در امن و امان است ... تنها خانه‌ي من است که در آتش مي‌سوزد..