تا تو نظاره می کنی ، بر چپ و راست ای صنم
از نگهت بــه هــر دو سو ، فتنه بپاست ای صنم
در دل تـو چه حیله است بـــر دگـــران نظر کنی
جان منی کـه در ره ات ، جمله فـداست ای صنم
دونــه مپاش بــر رقیب ، دانـــه خــوردلت شوند
اشک و سرشک من نگو ، مثل دواست ای صنم
هلهله و شادی مکن ، تا کــــــــــه مرا بسر کنی
فتنه ی تو به جان من ، عـین عــزاست ای صنم
آب بـــه آسیاب آن ، جــانـــی جـان من مـریــــز
قطره ای آب چشم تــــــو ، دام بلاست ای صنم
خیز و بـــه شهر بیدلان ، جـلوه چـــو آفتاب کـن
معرکــــه طلوع تــــو در هــمه جـاست ای صنم
آنــــکه آرام دل و راحـت جـان بــود کـجـاست ؟
و آنــــکه درجان و تنم تاب و تب افزود کـجـاست ؟
دلـبـری کـــــــرد و زپیشم سفری کـــــرد بـرفـت
او که کــــــرده بــه لـبم خـنده ی محدود کـجـاست ؟
ما ز بـیـگـانـــــــــه هـمی خشت و جــــدا بـنهادیـم
یــار دیـــریـنـه ی ما ایــــن ره و پـیـمود کـجـاست ؟
هست او دردل مـن تـــا کــــــه شوم زنـــده بـگــور
چـرخ ایـن عشق وچنین سرزده چـرخوند کـجـاست
بـــی وفــــایـــــــی نـبـود در دل آن لـعـبـت پــــاک
کـــــــــــرده راه دلـشو پــیـلـه ی مسدود کـجـــاست ؟
