حرف هايم درد دارند يا درد هايم حرف ؟

میدانید...

هر کسی در زندگی رسالتی دارد

و من حس می کنم

رسالتم هرگز نوشتن نبوده است!

در این روز ها که واژگانم را دزدیده اند و دهانم را بسته اند

قلم بر دست میگیرم

کاغذ هایم را می چینم رو به رویم

ساعت ها به انها خیره میشوم

بی انکه حتی واژه ای به ذهنم بیاید

کاغذ هایم را مچاله می کنم

و توی سطل زباله می اندازم !

کاغذ هایم من سپیدند !

آهای خانم های عزیز ، به خدا پارک دوبل اصلا سخت نیست…
فقط کافیه حواستون به
جدول و
تیر چراغ برق و
ماشین پشتی و
ماشین جلویی و
دسته برف پاک کن و
روسریتون و
کفش پاشنه بلند و
ناخون مصنوعی و
کلاچ و
ترمز و
گاز و
فرمون و
پسر همسایه که داره بهتون میخنده باشید ! 

ﺗﻮ ﺩﺳﺘﺸﻮﯾﯽ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﯾﻪ ﭘﺎﺭﮎ ﺑﻮﺩﻡ

هیچ وقت نخواستم دشمنامو بشناسم چون ؛

میدونستم خیلی از دوستامو از دست میدم …!

از بوسیدن من دست برندار...

چه كسی خواهد دید مردنم را بی تو؟

گاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو چه كسی میگوید؟

آن زمان كه خبر مرگ مرا می شنوی

روی تو كاشكی می دیدم!

شانه زدنت را بی قید

و تكان دادن دستت كه مهم نیست زیاد!

و تكان دادن سر را
كه عجیب! عاقبت مرد؟
افسوس...
كاشكی می دیدم
من به خود می گویم
چه كسی باور كرد جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاكستر كرد!!!

وقتى با یک دست
نقاب هایشان را نگه داشته اند
و با دست دیگر
کلاه بر سرم مى گذارند
انتظار زیادیست
که بخواهم نوازشم کنند . . . !