حکایت من ،حکایت کسی است که عاشق دریا بود ، اما قایق نداشت ؛ دلباخته سفر بود ، اما همسفر نداشت ؛ حکایت کسی است که زجر کشید ، اما ضجه نزد ؛ زخم داشت ، ولی ناله ای نکرد ؛ نفس میکشید اما همنفس نداشت. خندید ، غمش را کسی نفهمید.

دلتنگم...نه برای کسی... از بی کسی ...!!! خسته ام... نه از تکاپو... از در به دری...!!! نه دوستی ... نه یادی ... نه خاطره ی شیرینی...!!! تنهایم... تنهاتر از آن سنگ کنار جاده...!!! ... ... اما مشتاقم!!! مشتاق دیدار آن کس که صادقانه یادم کند...!!!

پروردگارا! ابر رحمتت را سایه بان سر مان ساز وروح ایمان را در قلبهای مان بدمان، خون محبت ویکدلی را در شرایین وجود مان جاری گردد تا باشد دراین بهار دل انگیز وشادی آفرین یکدیگر را صمیمانه در آغوش گیریم وراهی سرزمین های صلح وآرامش وصمیمیت ها شویم.

با همتوووون قهرمم

ای خدا “ویندوز” دل را باز کن یک “پرینت” از رحـمتت آغاز کـن “آپشن” غــم را خدایا مــکن فایل اشکم را خـدایا “ران” مکن نام تو “پسوورد” درهای بهشت آدرس “ایمیل” سایت سرنوشت ای خدا حــرف دلم با کی زنم “هلپ” میخواهم که “اف ۱″ مــیزنم

دل‌ من محکمه ایست که به من می‌گوید : " همه را دوست بدار ،
به همه خوبی‌ کن ،
و اگر بد دیدی ،
دل‌ به دریای محبت بزن و بخشش کن " !

فـک كن ..
ایــن هـمـــــــه حـرف رو کیبـورد باشـه و تـــو نتـونی اون چیــزی
رو که می خـوای ...
اونی که حرف دلتــه رو تایپش کنـــــــــــی !
سلامتــی حــــــــرفای دلـم كه هیشكـــی ازش خبـر نــــــــــــــداره...

من فقــــــط يك واسطه بودم
دل را خـــــــدا داد
و تـــــــــو بـــــــردى.....!

یادمان باشد حرفی نزنیم که به کسی بر بخورد

نگاهی نکنیم که دل کسی بلرزد

خطی ننویسیم که آزار دهد کسی را

یادمان باشد که روز و روزگار خوش است وتنها دل ما دل نیست

این روزها دیگر

تعداد موهای سفیدم را نمی‌دانم

گاهی برای یادبود لحظه‌ای کوچک

یک روز کامل جشن می‌گیرم

گاهی

صد بار در یک روز می‌میرم

حتی

یک شاخه از محبوبه‌های شب

یک غنچه مریم هم

برای مردنم کافی است

گاهی نگاهم در تمام روز

با عابران ناشناس شهر

احساس گنگ آشنایی می‌کند

گاهی دل بی دست و پا و سر به زیرم را

آهنگ یک موسیقی غمگین

هوایی می‌کند

اما

غیر از همین حس‌ها که گفتم

و غیر از این رفتار معمولی

و غیر از این حال و هوای ساده و عادی

حال و هوای دیگری

در دل ندارم

رفتار من عادی است