تلخ می گذرد...

این روز ها را می گویم !

که قرار است از تو
که آرام جان لحظه هایم بودی ،

برای دلم

یک انسان معمولی بسازم...

دوس پســـــــــــرم میشـــــــــــی؟؟؟





















طرح ب هیجـــــــــان آوردن پسرای ترشیده)

براے دل خـــودم مے نویسم ...

براے دلتنگــے هایــم

براے دغدغــہ هاے خـــودم

براے شانہ اے کہ تکیہ گاهــم نیستــــ !

برای دلے کہ دلتنگم نیست ...

براے دستے کہ نوازشگــ ـــر زخـم هایم نیست ...

براے خودم مے نویســـم !

بمیـ ــرم براے خـ ـودم کہ اینقـــدر تنهاستـــ !.!.!.!

در تصوراتم
گاهی
خودم را در راه یافتن جایی
که خاطرات در ان جایی ندارد
تجسم میکردم
جایی که نه شکستها ونه دوریها ونه.....
هیچکدام را در ان جایی نیست
مثلا پارادایز
ولی دیروز فرصتی کردم وبه یک خانه سالمندان سری زدم
پرادایزی بود انجا
همه الزایمر داشتند
عجب بهشتی بود
مست مست
ولی
منو نگرنداشتن
گفتند برای اینجا موندن شرایطت جور نیس

آتش زدن به یک "سرنوشت"
کبریت نمی خواهد که !!
"پـــا" می خواهد ...
که لگد بزنی به همه دارایی یک نفر ...
و ..........
بـــــــــروی .. !!

هیچ وقـــــــــــــت

آرزوی خوشبختی نکن برای مـــن ..

بــی خــــــــــودت!

تو برای من مثل سیب سرخ حوا باش …
مهربانم ، من چیدن تو را به خلوت بهشت ترجیح میدهم