گفتی ک ما به درد هم نمیخوریم...!
اما هرگز متوجه نشدی ک من تورا
برای دردهایم نمی خواستم !!!

دیرگاهیست که تنها شده ام

قصه ی غربت صحرا شده ام

من که بی تاب شقایق بودم

همدم سردی یخ ها شده ام

کاش چشمان مرا خاک کنید

تا نبینم که چه تنها شده ام

میخواهم عاشقی را از تو یاد بگیرم
که چنین بی وقفه در هر زمان و مکانی
یادت نمیرود باید عاشقی کنی
کاش من اینگونه عاشق بودم ..... ای کاش ..

کسایی که اول رابطه بهت میگن بی احسـاس

همون لعنتی هایی هستن که

وقتی عاشقت کردن ، آخرش بهت میگن یه کم منطقی باش

مــــــن دلـــم مـی خـــواهـــد ســـاعــتـــی غــــرق درونــــم بــاشـــــم ...!

عــــاری از عــــاطـــفـــه هــــا ...

تـــــهــــی از مـــــوج و ســـــراب ...

دورتــــــــــر از رفـــــــقــــــا ...

خـــــــــــــالـــــی از هـــــرچـــــه فـــــراق ...

مـــن نــه عاشــق هســـتم و نـــه مــحتـــاج نــگـاهــی ک بـلــغــزد بــر مــــن ... !

مــــن دلـــــــــم تـــــنــــگ خـــــودم گـــشـــتــــه و بــــــس ...!

یــک روزی ..
بـه هـــر دلـــیلی ..
اگــر از تــه ِ قــلب ِتـــان خــندیــدیــد ..
لطـــفـا”،
بـــرای ِ من هـــم تـــعریــف کنـــید !

خسته که می شوم ، سرم را میان دستهایم می گیرم و آنقدر تکرارت می کنم که بالا بیاورم !
من انتقام زجرِ تمام لحظه های بی تو بودن را بالاخره از “خودم” خواهم گرفت

بعد از مرگم همه اعضای بدنم را اهدا کنید به جز قلبم …
قلبم را در اعماق زمین دفن کنید تا آرام گیرد ، آخر قلب زخمی من دیگر نای تپیدن برای کسی را ندارد !
راستی یادم رفت ، خاکسترهای جگرم را هم دفن کنید

من خراب نگه نرگس شهلای توام
بی خود از باده‌ی جام و می مینای توام
تو به تحریک فلک فتنه‌ی دوران منی
من به تصدیق نظر محو تماشای توام
می‌توان یافتن از بی سر و سامانی من
که سراسیمه‌ی گیسوی سمن‌سای توام
اهل معنی همه از حالت من حیرانند
بس که حیرت‌زده‌ی صورت زیبای توام
تلخ و شیرین جهان در نظرم یکسان است
بس که شوریده‌دل از لعل شکرخای توام
مرد میدان بلای دو جهان دانی کیست؟
من که افتاده‌ی بالای دلارای توام
سر مویی به خود از شوق نپرداخته‌ام
تا گرفتار سر زلف چلیپای توام

من بر چشمانم پارچه ای سیاه خواهم بست
تا هیچ چیز را نبینم
نه شکنجه را و نه چراغها را
تنها صدایشان را خواهم شنید
و هر چه را که بشنوم
لب باز نخواهم کرد
چرا که دهانم بوی مرگ می دهد