از اتاق خاطراتم
بوی حلوا بلند شده است
آرام فاتحه ای بخوان …
شاید خدا گذشته ام را بیامرزد … !

اَنــ ـدوه كــه اَز حـ ـَد بــُگـذرد
جــآیــش را مـى دهــد بــه یكـ ــ بى اعتــنایى ِ مــُزمن
دیگــَر مـُهم نـیــستـــ ـ
بـــ ـودن یـــآ نـــبودن ...
دوستـــ داشتــن یـــآ نــَداشتـــن
آنچــه اَهمــیتـــ دآرد
كــ ـشدارى ِ رخــوتنــاكــ ِ حــسى اَستـــ
كــه دیگــَر تـــو را بــ ـه وآكــ ـُنش نمــى كــِشآنــ ـد
در آن لحـ ـظه فــقط در سكـ ــوتـــ غــَرق مــى شــَوى
و نگــ ـآه مــى كــُنى و نگـ ــاه ... !

نالیدن مهجوران سوز دگری دارد ..... حرفی که ز دل خیزد بر دل اثری دارد

دل من مـــال تو شد پـس دل خود را مَشِـکن

بگذر از کشـتـن و ســرسختـی  وخـود آزاری

ثبــت کن محــض سند مصـــرع بعــدی مـــرا

" تــو در اعمـاق دلـــم مثـــل خدا جــا داری "

لهجه ی جاهلی وصف تو را هم عشق است

واقعــاً دســـت مـــریـــزاد عجــب ســـالاری !

حکــم سختیـست ، بیا بگـــذر و آقـــایـی کن

تو که در قصـــر دلـم حـاکم وســـردمـــــداری

شهـــرونـدانه تقــاضــــای خــودم را گفــــتم

بررسی کـن بـه کـَـرَم چـون که تو فرمانداری
(یحیی محمدی)

شرایط خوشگل شدن دخترای ایرونی:
.
.
.
.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
.
.
.
.

.
.
.
..
.
.
.
.
به نام خدا
هیچ شرطی لازم نیست اوناخودشون از دم خوشگلنو ناز...
دخترا بیاین وسط قربدیم

سِیل چشمانـــم باز ، از فـــراقت جاریســت
خستــه ام باز بیـــا ، جمعـــه ها تکراریست

در پـی قافیــــه ها ، چه پریشــــان مانــــدم
قافیه در شعــرم ، با حضــــــورت جاریســت

به هــــــوایت آقـــــا ، بغــــض کـــرده شعــرم
آسمــانش انگار ، نَــــم نَمـــک بارانیــــست

دل مَــن پر غصه ، حال شعرم خوش نیست
نفسی مانده فقط ، جای شکـرش باقیست

در فراغـــت آقـــــا ، چشــــم در راهــــم مَــن
گر چه این جمعه همان ، جمعه ی تکراریست.....

  کوچه ها را
بلد شـــده ام
و رنگـــ چراغ های راهنـــما را
دیگـــر در راه
مدرسه گـــم نمی شوم !
اما
میـــان آدم ها
گـــم میـــشوم
آدم ها را
بلـــد نیستـــم
(یحیی محمدی)

آه دوباره همان چشم ها،

که زمانی مرا چنان عاشقانه سلام می داد،

و دوباره همان لبها،

که زندگی ام را شیرین می کرد!

و دوباره همان صدا،

صدایی که زمانی چنان مشتاقانه می شنیدم اش.

فقط من همان نیستم که بودم،

به خانه بازگشته ام اما دگرگون.

از بازوان سفید و زیبایش

که سفت و عاشقانه به دورم می پیچید،

به قلبش رسیده ام.