“… علی‌ گفته‌ است‌ که‌: “گروهی‌ بهشت‌ می‌جویند، اینان‌ سود‌جویان‌اند و طماع‌، گروهی‌ از دوزخ‌ بیم‌ دارند و اینان‌ عاجزند و ترسو، و گروهی‌ بی‌طمع‌ بهشت‌ و بی‌بیم‌ دوزخ‌اش‌ می‌خواهند عشق‌ بورزند، و اینان‌ آزادگان‌اند و آزاد”. عشق‌ چرا؟ عشق‌ تنها کار بی‌چرای‌ عالم‌ است‌، چه‌، آفرینش‌ بدان‌ پایان‌ می‌گیرد، نقش‌ مقصود در کارگاه‌ هستی‌ اوست‌. او یک‌ فعل‌ بی‌برای‌ است‌. غایت‌ همه‌ غایات‌ عالم‌ “برای‌” نمی‌تواند داشت‌…”
مجموعه آثار ۳۳ / گفتگوهای تنهائی / ص۱۸

خیلی ها برای لذت بردن از زندگی ، گذشته ی خود را رها می کنند و می گویند: امروز انگار نخستین روز عمر منه!

اما من ترجیح می دهم که بگویم امروز آخرین روز از زندگی منه و میخواهم از لحظه لحظه ی آن استفاده کنم گویی که فردایی در کار نیست ...

واقعا راستشو بگیید

“… عشق با شناسنامه بی‌ارتباط نیست و گذر فصل‌ها و عبور سال‌ها بر آن اثر می‌گذارد. اما دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی می‌کند و بر آشیانه بلندش روز و روزگار را دستی نیست…”
مجموعه آثار ۱۳ / هبوط در کویر

غضنفر با گوش پانسمان شده داشته میرفته، دوستش ازش میپرسه خدا بد نده چي شده؟ ميگه گوشم درد ميكرد رفتم كشيدمش ! میگه همين كارها رو ميكنين كه برامون حرف در میارن! لااقل پرش ميكردي!

خب بچه ها اینم یه شعبده بازی که براتو میزارم

پیدا کنید مرا..

مجهول یک معادله عاشقانه ام

پیدا کنید مرا..

ساحل نشین آبی چشمان یک نفر

پیدا کنید مرا..

شاید مرا ، میان هر چه سکوت است دیده اید

در انزوای تیره غمها، سروده اید

پیدا کنید مرا..

شاید مرا،میان کو چه های مه آلود خستگی

در ناله های پر از درد یک غریب

در رد پای مر گ بیابید

اندکی دقیقتر نگاه کن .....

اندکی عمیقتر بیاندیش ....

در این زیبا جنگل افسون گر ....

تبر بر ریشه ها است! ....

و تبر به دستان در اوج مستی .....

صدای سقوط انسانیت را نمی شنوی؟! ....

تبر بر ریشه هاست

گاهی دلتنگ تو و تمام نوشته هایم می شوم...
باز میکنم... دفترچه ام را نگاه می کنم... و میخوانم...
این ها احساسات من هستند.
گاهی خشک می شود...
و گاهی...
وجودم را لبریز می کند
: بازهم برگه پر می کنم... قلم میزنم
به اینها چه می گویند؟؟؟؟ نوشته ، نثر، عادت، دلتنگی، احساس یا تو...
: زیبای من
نیازی به پاسخ نیست همین که بهانه ی نوشتنم شدی ... بس است