کوچــــک که بودیم چه دلــــــــــــهای بزرگــــــــی داشتیـــمـــ ...

اکنــــــون که بزرگیــــــــــــم چه دلتـــــــــــــنگیــم...

کاش همان کودکــــــــــــــی بودیم که حرفــــــــهایش را...

می تـــــــــوان از نگاهــــــــــــش خواند...

اما اکـــــــنون اگر فریـــــــــــــاد هم بزنیم کســــی نمی فهمـــد...

و دل خـــــــــوش کرده ایم که ســــــــــــکوت کرده ایــــــــمـــ ...!!!

قرارمان روزهای بارانی بود...

دقیقه ای به یاد هم زیستن...

باران بارید و او حتی ثانیه ای...

مرا در خیال خود نیافت...

ببار باران...

ببار نمیخواهم اشک هایم را ببیند..

ببار باران میخواهم مرا به یاد اورد...

 
مرا که در تمام لحظاتم حضورش را جستجو کردم...

حضور هیچگاه نبوده اش را ...

ببار باران...بگذار بفهمد ابرها هم به حالم میگریند...

بگذار بفهمد دلتنگ حضورش هستم...

دلتنگ نگاهش...کلامش..دلتنگ عطر تنش...

ببار باران.. .

ادمهای امروزی عشق های کنسروی میخواهند
یک کنسرو که درش را باز کنن
ویک نفر از توش بپره بیرون
و بگه حق با توست

صدا بزن مرا، مهم نیست به چه نامى…
فقط “میم” مالکیت را آخرش بگذار…
میخواهم باور کنم…مال تو هستم