آن کس که می گفت دوستم دارد ، عاشقی نبود که به شوق من آمده باشد ، رهگذری بود که روی برگ های خشک پاییزی راه می رفت ، صدای خش خش برگ ها همان آوازی بود که من گمان می کردم میگوید : دوستت دارم .

هیچ وقت گریه نکن چون هیچ کس لیاقتش رو نداره ! اون کسی هم که داره طاقتش رو نداره .

می خندی ، می لرزد دلم !
انگار که قلبم روی گسل لب های توست …

مرور خاطره ها گذشته رو بر نمیگردونه …
آینده رو دور میکنه

روی قبرم بنویسید مثل نخودچی های ته آجیل بود ، وقتی هیچ چیز نبود میومدن سراغش !