دل غمگين منو باز تو اروم ميكني
ميشكنه
طلسم غم
اخه جادو ميكني؟

معلم به فاصلــــ ـه میگفتـــــ : خــــ طــ تیره !!!
او خوبــــ میدانستــــــ که فاصلـــــ ـه ها چه به روز آدمــــ می آورند !!! ....

آشفتـــــگی روزهایـــم کافیــــست!...
لـــطـــفــــ ـاً ....
به خوابهایمـــــــــ کاری نداشتـــــــــه باش ..

اعتراف می کنم بچه که بودم یه بار با آجر زدم تو سر یکی از بچه های اقوام، تا ببینم دور سرش از اون ستاره ها و پرنده ها می چرخه یا نه! تازه هی چند بار پشت سر هم این کار رو کردم

خالی تر از سکوتم ، از نا سروده سرشار

حالا چه مانده از من ؟... یک مشت شعر بیمار

انبوهی از ترانه ، با یاد صبح روشن

اما... امید باطل... شب دائمی ست انگار

با تار و پود این شب باید غزل ببافم

وقتی که شکل خورشید ، نقشی ست روی دیوار

دیگر مجال گریه از درد عاشقی نیست

بار ترانه ها را از دوش عشق بردار

بوی لجن گرفته انبوه خاطراتم

دیروز: رنگ وحشت ، فردا: دوباره تکرار

وقتی به جرم پرواز باید قفس نشین شد

پرواز را پرنده ! دیگر به ذهن مسپار

شاید از ابتدا هم تقدیر من سفر بود

کوچی بدون مقصد از سرزمین پندار

از پوچ پوچ رویا ، تا پیچ پیچ کابوس

از شوق زنده بودن... تا خنده ای سرِ دار

بلبلان از روی گل مستند و ما از روی دوست



دیگران از ساغر و ساقی و ما از یاد دوست

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند
ستایش کردم ، گفتند خرافات است
عاشق شدم ، گفتند دروغ است
گریستم ، گفتند بهانه است
خندیدم ، گفتند دیوانه است
دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم

خوش به حال مسافركش هاي ميدان آزادي / هر روز آزادانه فرياد ميزنند/ آزادي، آزادي

سلام به همه

به‌سلامتی اون روزگاری، که روزگارش گذشته دیگه‌...