زندگی را از نخست برای من بد ترجمه کرده اند ، زندگی را یکی مرگ تدریجی نام نهاد ، یکی بدبختی مطلق معنی کرد ، یکی درد درمان ناپذیرش خواند ، و سرانجام یکی رسید و گفت : زندگی به تنهایی ناقص است تا عشق نباشد ، زندگی تفسیر نمی شود

سکوتم را به باران هدیه کردم ، تمام زندگی را گریه کردم ، نبودی در فراق شانه هایت ، به هر خاکی رسیدم گریه کردم .

زندگی عشق است ، عشق افسانه نیست ، آنکه عشق را آفرید دیوانه نیست ، عشق آن نیست که کنارش باشی ، عشق آن است که به یادش باشی .

در طوفانهای زندگی ، باخدا بودن بهتر از ناخدا بودن است .

میرسد روزی که بی من زندگی را سر کنی ، میرسد روزی که مرگ عشق را باور کنی .