چه داستان غریبی است داستان زندگی
دستی که داس را برداشت
همان دستی که گندم را کاشته بود…!

(نجیب زاده)

“ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﯿﺪﻥ ﻫﺪﻓﺖ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ پسر ﭼﯽ ﺑﻮﺩ؟ . . . . . . . ﮔﻔﺖ ﻫﺮ ﮐﺲ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻧﺪﮔﯿﺶ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺗﯽ ﻣﯿﮑﻨﻪ . . . . ﺍﯾﻨﻢ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺧﻠﻘﺖ ﺑﻮﺩ ... دخترا ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﯾﻦ ... ﻓﻘﻂ ﻧﻈﺎﺭﻩ ﮔﺮ پر پر زدن پسرا .ﺑﺎﺷﯿﻦ ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﯾﻦ”

 آنها میگوند عاشق باش، اما روزی میرسد که باید بنشینی کنار یک پنجره رو به غروب، نسیم سردی که می آید داغ های دلت را نوازش کند ُ سیگار به لب باشی ُ خاطره بازی کنی فقط...! آنها میگویند عاشق باش اما زندگی نکن!

 بعضیها میگویند، باید تورا دوست داشته باشم، اما به کنارت بودن فکر نکنم، میگویند عشق را نباید کنار زندگیحس کرد! میگویند عشقی که با زندگی ُ دردهایش مخلوط میشوند، رنگ میبازد...!

باید جای من باشی تا حس کنی چقد سخته عشقت بلرزه صداش
ببینی چطور حاضری جونتو بدی تا یه رویا بسازی براش
من از دلخوشی های این زندگی مگه چی بجز حقمو خواستم
یه دنیا زمین خوردم از بچگی که یکجا رو پای خودم واستم
تو میتونی مرهم بسازی از عشق که زخما زخمای کاری نشن
یه چیزی باید باشه تو زندگی که حرفای خوبت شـُعاری نشن
تو این روزگار عجیب و غریب ... تو با عشق موندی کنارم هنوز
ازم هیچ چیزی نمیخوای چون ... چقد بشنوی ندارم هنوز