ســال هـا پیــش ،

"مـادرم"، در حالی کـه زانـو زده بود،

آرام بنــد کفـش هایم را می بســتُ

مـی گفت ، نگاه کن، سخت نیست،

ایـن راحت ترین گِـره ی زندگی توســت، 

و آن روز 

مـن بــا اولـین گِــره ی زندگیَـم آشِنا شــدم،

گِــره ی کوچک کـودکی ، بـا من بزرگ شد،

از بـــدِ روزگار بعد هــا کور شد،

ناخواسته هَـر بار چَنـگی بر زندگیَــــــم زد،

ای کــاش...

ای کــاش کفشهایــــم چَسبی بــود...