زندگی یعنی چکیدن همچو شمع از گرمی عشق

زندگی یعنی لطافت گم شدن در نرمی عشق

زندگی یعنی دویدن بی امان در وادی عشق

رفتن و آخر رسیدن بر در آبادی عشق

می‌توان هر لحظه هر جا عاشق و دلداده بودن

پرغرور چون آبشاران بودن اما ساده بودن

می‌شود اندوه شب را از نگاه صبح فهمید

یا به وقت ریزش اشک شادی بگذشته را دید

می‌توان در گریه ابر با خیال غنچه خوش بود

زایش آینده را در هر خزانی دید و آسود

می‌توان هر لحظه هر جا عاشق و دلداده بودن

پرغرور چون آبشاران بودن اما ساده بودن...

گفتی باید غرورمو واسه بدست آوردنت بشکنم
غرورمو در حد المپیک واست شکستم
ولی دیگه غرورم تاب منتی که سرم میذاری تا بمونی, رو نداره
من میرم تا اینبار تو منت برگشتنمو بکشی
حتی اگه تو غرورتو نشکنی و من واسه حفظ عزت نفسم, تنها بمونم

کاش خدا سه چیز را نمی آفرید : غرور ، دروغ ، عشق
تا هیچ گاه کسی از سر غرور به دروغ دم از عشق نزند...

دل، ماهی خسته‌ای که در تور افتاد

در چاله عجب نیست اگر کور افتاد

 از عشق چه خیر غیر ناکامی دید؟

بر چاک چه جز وصله‌ی ناجور افتاد؟

 از اصل خودش دور شد و بالا رفت

این بود که فواره‌ی مغرور افتاد

 بسیار به غیر او دلم شد نزدیک

تا از غم عشق او کمی دور افتاد

 بسیار به صخره‌ها سرش را دریا

کوبید بیفتد از سرش شور، افتاد؟

 من با غم او از خود او دوست‌ترم

او با غم من از خود من دور افتاد!

 با اینهمه راضی‌ست نشابوری که

از چنگ مغول به چنگ تیمور افتاد

(مژگان عباسلو)

مهلت بده میروم…… فقط پایت را بلند کن…… غرورم را جمع کنم…!