می نویسم به تو ای همپای دیرین به تو ای رویای شیرین
تویی که با وارد شدن به قلبم احساسم را دگرگون کردی
تویی که تمام زندگی ام را با یاد تو می گذرانم
تویی که فکر نبودنت روزهایم را به شب و شب هایم را به روز می رساند
تویی که با رفتنت مرا دیوانه کردی و یار همیشگی من بعد از تو خاطراتت بود و بس
آخر چه بگویم دگر، اشک هایم مرهم این دل زخم خورده اند و امید به روزهای در پیش ، تنها دلخوشی ام .
محمدرضا مردانی – پاییز92

ای آب فرات از کجا می آیی؟
ناصاف ولی چه باصفامی آیی!
خودرانرساندی ب لب خشک حسین!
دیگرب چه رو ب کربلا می آیی؟؟؟

پیچیده شمیمت همه جا ای تن بی سر
چون شیشه ی عطری که درش گم شده باشد....

همیشه هستی و هیچوقت نیستی
نمیدانم محو بودنت شوم یا خسته از نبودنت.

در جایی که مردم برای خواندن نماز باران جمع شده بودند ، فقط یک پسر هفت ساله با خود چتر آورده بود !
ایمان یعنی همین