برزخ ،

بی شک

همین روزهای من است

که بی تو می گذرد.

سکوت...

ماه...

و مردمک سیاه چشمان شب

در خیالم قدم می زنی

و کتانی هایت بوی آسمان می گیرند.

کویر تشنۀ باران است

«حمید» تشنۀ خوبی

به من محبت کن!

که ابرِ رحمت اگر در کویر می بارید

به جای خارِ بیابان بنفشه می رویید

و بوی پونۀ وحشی به دشت بر می خاست

چرا هراس، چرا شک؟

بیا که من بی تو

درخت خشکِ کویرم که برگ و بارم نیست

امید بارشِ بارانِ نو بهارم نیست.

از درون بیشه های شب

صدای چیزی می آید که راه می رود

روی برگ های ریخته.

دیدن تو...

همان آب سردی ست که

آتش غم هایم را خاکستر می کند.

این روزها

بیشتر از همیشه

شعر می خوانم

باید مطمئن شوم

قبل از من

تو را

نسروده باشند.