اشک از تو فراری نیست
با مرگ که چاره نیست
این سنگ سیاه هر دم
فریاد زند رفتی
باور که نمیگنجد از رفتن تو اما...
دستان که یخ بسته...
از رفتن گرمایت...
از من که گذشتن نیست
هر لحظه من و یادت...
از حکم فلک گریان
عجزم که تو آمرزد
من را که به صبر دستی
من بی تو چه کار آیم؟
...
دست نوشته های یاسی
برای خواب های آشفته ی شبانه ام که هر لحظه تابم را می رباید.

داشتم ميومدم خونه، دیدم تــو اُتوبــان نوشتــه :
"ایـمان نیاورده است کســی که شــب سیـــر بخوابد و همسایهاش گرسنــه باشد."
هیــچی دیگه !!!
شــب رفتـــم زنگ تــمام واحدای ساخــتمونو زدم، پُرسیدم کســـی گرسنــه نیـست؟ اگه هست بیاد بخوره ...
دو سه تا واحد فوش دادن، بقیــه گفتــن سیرَن 
يکي هم گفت بده عمت بخوره 

خيلي بي ادب شدن ملت، خيلـــــــــــــــــــــــــي  !!!!!

اﯼ ﮐﺎﺵ !
ﻫﻤﻪ ﯼ ﺁﺩﻣﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻢ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ
ﻭ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﯿﺰﻧﻨﺪ،
ﮔﻮﺷﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺪﺯﺩﻧﺪ،ﻭ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺰﻧﻨﺪ 

این روز ها اینگونه ام:
فرهاد واره ای که تیشه ی خود را گم کرده است!!!
آغاز انهدام چنین است:
اینگونه بود آغاز انقراض سلسه ی خوبان
یاران...!!!!
وقتی صدای حادثه خوابید بر سنگ گور من بنویسید:
یک جنگ جو که نجنگید اما شکست خورد!!!!

یه ماهی ک تو اکواریوم زار میزنه

تا توی اشکهای خودش زندگی کنه

صدام را نباید اعدام می کردید ! باید او را به حلبچه می بردید

و می گذاشتید نفس‌های عمیق بکشد.

نفس‌هایی عمیق، عمیق، نفس‌هایی به عمقِ

گورهای دسته‌ جمعی کردستان...

صدام را نباید اعدام می کردید ! باید او را به شلمچه می بردید

و می گفتید آن‌قدر گریه کند تا نخل‌های سوخته‌ ی خوزستان

دوباره سبز شوند...

صدام را نباید اعدام می کردید! باید او را به مادرانی می سپردید

که هنوز با هر صدای زنگی گمان می‌کنند فرزندانِ مفقودشان

به خانه برگشته‌اند...