چقدر دلم هوای نوشتن کرده است
هی واژه ها میان تو ذهنم و
هی من نیاز به نوشتن رو پس میزنم...
با خودم می گفتم:همه ی حرفهام یادم می مونه!
مگر حرف دل از یاد میره!!!!

دلم کارِ دست است !

خودم بافتمش ! تارش را از سکوت ، پودش را از تنهایی

همین است که خریدار ندارد . . . !

پدری زد تو گوشه پسر 10 سالش و پسر گریه نکرد
پسر 20 سالش شد و باز پدر دستشو رو پسر بلند کرد و پسر هیچی نگفت
پسره 30 سالش شد باباش زد تو گوشش پسره زد زیر گریه! باباش گفت چرا گریه میکنی؟
پسر گفت.......
.
.
.
اخه اون موقعه ها دستات نمیلرزید!

چه قدر این دوست داشتنهای بی دلیل خوب است!
مثل همین باران بی سوال که
آرام و شمرده می بارد
باران که می بارد تمام کوچه های شهر پر از فریاد من است
که می گویم:
( من تنها نیستم.فقط منتظرم!!)

فقط خانومهای ایرانی هستن از یه هفته قبل از عروسی هی میگن
چی بپوشیم؟! .. چی بپوشیم؟!
اونوقت شب عروسی ؛ رسماً هیچی نمی پوشن )

کاش خدا موبایل داشت...
اون وقت الان که دلم گرفته و تنهام بهش اس ام اس می دادم می گفتم:"قربونت برم،فقط تویی که درک میکنی تنهایی یعنی چی.." اونم می گفت: "خودم پیشتم دیوووونه..."

تلاش برای خشنود سازی همه ی آدمها
کلید تمام مشکلات است

پدر دستشو گذاشت رو شونه پسرش ازش پرسيد تو قويتري يا من؟پسر گفت من...
پدر با كمي دلشكستگي دوباره پرسيد تو قوي تري يا من؟پسر گفت من...
پدر بادلي گرفته به ياد همه زحماتي كه كشيده بود دستشو از شونه پسرش برداشت و2 قدم دورتر پرسيد تو قويتري يا من؟ پسر گفت شما...
پدر گفت چرا نظرت را عوض كردي؟
پسر جواب داد وقتي دستت رو شونهام بود فكر ميكردم دنيا پشتمه...

من پر از بال و پرم
راه میبینم در ظلمت
و...
پر از فانوسم
من پر از نور و شن .... و پر از دار ودرخت
پرم از زاه...از پل...از رود...از موج.
پرم از سایه ی برگی در آب
چه درونم تنهاست!!!!!
>>>>>>>>>>>>>>>
یاد سهراب بخیر

خوب هم كه باشی از بس بدی دیده اند ، خوبیهایت را باور نمیكنند ...
نفرین به شهری كه در آن غریبه ها آشنا ترند ...