این روزها ، زندگی را ... سرد سر میکشم ... طعم بیهودگــــــــــی میدهد و اجبار ..... این روزها ... میل و رغبتم را ... چیزی شبیه به مرگ، جویده است..

سیر شده ام ، بس که از آدمها زخم خورده ام ... خدا خیرتـــــــــــــان دهد ! به من محبت دروغین تعارف نکنید ! من سیــــــــــرم

:: آدمک آخر دنیاست بخند ، آدمک مرگ همین جاست بخند ، دست خطی که تو را عاشق کرد شوخی کاغذی ماست بخند ، آدمک خر نشوی گریه کنی کل دنیا سراب است بخند ، آن خدایی که بزرگش خواندی به خدا مثل من تو تنهاست بخند!

غربت دیرینه ام را با تو قسمت می کنم , تا ابد با درد و رنج خویش خلوت می کنم رفتی و با رفتنت کاخ دلم ویرانه شد , من در این ویرانه ها احساس غربت می کنم

ما نسلی هستیــم ... که مهمتریـن حرف های زندگی مـان را نگفتیم و تایپ کردیـم ..

زندگي تلخي خوشاينديست... مي دهد... مي گيرد... مي برد... مي آورد... به تنهايي همه ي فعل هايمان را صرف مي كند!... و همينش زيباست... همين طعم گس ، كه همه چيز را چسبنده تر مي كند... بودن را... ماندن را... از پاي ننشستن را...!!!

این آهنگِ مدرن تاکینگ یادتونه؟ من خیلی دوسش داشتم و عجیب هم اصرار داشتم باهاش بخونم اما خب همیشه هم به مشکل برمی خوردم ) کیــــا اینجــــــوری بودن؟ دستاشون بالا...

بهمن و علی(اصفهانی) سرباز بودن. بهمن ميميره، علی ميره برای خانواده بهمن تلگراف بزنه که بهمن مرده. مسئول تلگراف‌خونه می‌گه: هر کلمه هزار تومان، برای تاريخ و امضا هم پول نمی‌گيريم. علی می‌گه بنويس: بهمن تير خرداد مرداد !

صدای گام های گریه می آید دوباره آمدی کنار پنجره ، شعری نوشتی و رفتی این بار صدای قدم های تو را از پس پرده گاه گناه وگریه شنیدم حالا به اولین ستاره که رسیدی بپرس کدام شاعر غزلپوش شبانه ، عشق را در برگ های ولنگار دفتری کهنه می نوشت اما... تو که نشانی شاهراه ستاره را نمی دانی همیشه از سیب و ستاره و روشنی قصرهای کاغذی که می نوشتم می گفتی هزار پروانه هم که بر برگهای دفترت بچسبانی پینه ی پیر و یاس علیل باغچه ی ما گل نمی دهد هیچ وقت بهار طلایی روز و رویا راباور نکردی ! گل من هیچ وقت .....

داشتم تلویزیون میدیدم بابام اومده خاموشش کرده میگم چرا خاموش میکنی؟میگه داری میبینی؟گفتم پـَـــ نــه پـَـــ از پول یارانه ها اضافه مونده میخوام بدم واسه قبض برق