من اگردیوانه ام
با زندگی بیگانه ام
مستم اگر یا گیج و سرگردان و مدهوشم
اگر بی صاحب و بی چیز و ناراحت
خراب اندر خراب و خانه بر دوشم
اگر فریاد منطق هیچ تأثیری ندارد
در دل تاریک و گنگ و لال و صاحب مرده ی گوشم
به مرگ مادرم : مردم
شما ای مردم عادی
که من احساس انسانی خودرا
بر سرشک ساده ی رنج فلاکت بارتان
بی شبهه مدیونم
میان موج وحشتناکی از بیداد این دنیا
در اعماق دل آغشته با خونم
هزاران درد دارم
درد دارم

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود
گاهی تمام حادثه از دست می رود
گاهی همان کسی که دم از عقل می زند
.زندگی کتابی زیبا و پرحادثه است.. هیچگاه بخاطر یک برگش کل کتاب را پاره نکن...
درراه هوشیاری خود مست می رود
گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست
وقتی که قلب خون شده بشکست می رود

خدای من…
نه آن قدر پاکم ک کمکم کنی و نه آن قدر بدم ک رهایم کنی…
میان این دو گمم!
هم خود را و هم تو را آزار میدهم
هرچقدر تلاش کردم نتوانستم آنی باشم ک تو خواستی…
وهرگز دوست ندارم آنی باشم ک تو رهایم کنی…
آنقدر بی تو تنها هستم ک بی تو یعنی هیچ یعنی پوچ!
خدایاهیچ وقت رهایم نکن…!

احساس خوبیه وقتی یکی دوستت داره؛
احساس بهتریه وقتیه یکی دلتنگته؛
اما بهترین احساس اینه که بدونی
.
.
.
.
.
.
.
.
.یه نفر هیچ وقت فراموشت نمی کنه

دراین خاک،دراین پاک،به جز عشق،به جزمهر،دگرهیچ نکاریم.

خوش به حال باد

گونه هایت را لمس می کند

و هیچ کس از او نمی پرسد که با تو چه نسبتی دارد!

کاش مرا باد می آفریدند

تو را برگ درختی خلق می کردند؛

عشق بازی برگ و باد را دیده ای؟!

در هم می پیچند و عاشق تر می شوند...

ادمیست دیگر... یک روز حوصله هیچکس را ندارد..... دوست دارد بردارد خودش را بریزد دور....