(قیصر امین پور)

خدایا!

دستانی را در دستانم قرار بده

که پاهایش با دیگری پیش نرود...!

پرسیدم از سرشک ، که سرچشمه ات کجاست ؟
نالید و گفت : سر ز کجا ز چشمه از کجاست ؟
لبخند لب ندیده ی قلبم که پیش عشق
هر وقت دم زخنده زدم ، گفت : نابجاست

چشم چشم دو ابرو نگاه من به هر سو پس چرا نیستی پیشم؟ نگاه خیس تو کو؟ گوش گوش دوتا گوش ، یه دست باز یه آغوش بیا بگیر قلبمو ، یادم تورا فراموش چوب چوب یه گردن ، جایی نری تو بی من! دق می کنم میمیرم ، اگه دور بشی از من دست دست دوتا پا ، یاد تو مونده اینجا یادت میاد که گفتی ، بی تو نمیرم هیچ جا من؟ من؟ یه عاشق، همون مجنون سابق...

حرفهای ما هنوز ناتمام...

تا نگاه می کنی:

وقت رفتن است

بازهم همان حکایت همیشگی !

پیش از آنکه با خبر شوی

لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود

آی...

ناگهان

چقدر زود

دیر می شود!

گفتم نژاد پاکت؟
گفتا که آریایی
گفتم که از چه قومی؟
گفتا که بختیـاری
گفتم که پیشه ات چیست؟
گفتا که سر دیـاری
گفتم که در سر تو، سودای چیست اکنون؟
گفتا تفنگ برنو، با نوزدین سواری
گفتم بگوی بر من، آن راز هفت و چارت
گفتا که فتنه ای بود، از بهر سلطه داری
گفتم ز هفت لنگی؟ یا از تبار چارلنگ
گفتا ز هفت و چارم فرزند بختیـاری