با آن دو چشم عسلی

دست و پای کندو کندو زنبور را

بسته ای

از پشت.

غمگین مشو عزیز دلم

مثل هوا در کنار توام

نه جای کسی را تنگ می کنم

نه کسی مرا می بیند

نه صدایم را می شنود

دوری مکن

تو نخواهی بود

من اگر نباشم.

خوشا چون سروها استادنی سبز

خوشا چون برگ ها افتادنی سبز

خوشا چون گل به فصلی سرخ مردن

خوشا در فصل دیگر زادنی سبز

برزخ ،

بی شک

همین روزهای من است

که بی تو می گذرد.

چشمانت را ببند

و فکر کن

روی صندلی چرخ دار به دنیا آمده ای

این شهر

زنی را که روی پای خودش راه می رود

دوست ندارد.

سکوت...

ماه...

و مردمک سیاه چشمان شب

در خیالم قدم می زنی

و کتانی هایت بوی آسمان می گیرند.

کویر تشنۀ باران است

«حمید» تشنۀ خوبی

به من محبت کن!

که ابرِ رحمت اگر در کویر می بارید

به جای خارِ بیابان بنفشه می رویید

و بوی پونۀ وحشی به دشت بر می خاست

چرا هراس، چرا شک؟

بیا که من بی تو

درخت خشکِ کویرم که برگ و بارم نیست

امید بارشِ بارانِ نو بهارم نیست.

از درون بیشه های شب

صدای چیزی می آید که راه می رود

روی برگ های ریخته.

دیدن تو...

همان آب سردی ست که

آتش غم هایم را خاکستر می کند.

این روزها

بیشتر از همیشه

شعر می خوانم

باید مطمئن شوم

قبل از من

تو را

نسروده باشند.