می گفت: باید باز کنی در ِ دلت را رویِ لبخند آدمها...

می گفت: هر کدام از این درها یک کلید بیشتر ندارند...

می گفت: کلید ِ دل آدم دست خود ِ آدم نیست...

می گفت: انگاری کلیدها را دم ِ خلقت پخش کرده اند بین آدمها

هر کسی یکی برداشته برای خودش...

می گفت بلند شو برو بگرد... بگرد ببین کلید قلب کیست توی دستهایت؟...

ببین کلید قلبت کجاست؟...

می خواند و می نوشت :

« ....  من خواب نیستم !

خاموش اگر نشستم، مرداب نیستم

روزی که برخروشم و زنجیر بگسلم؛

روشن شود که آتشم و آب نیستم! »

کم توقع شده ام!

نه آغوشت را می خواهم

نه یک بوسه

نه دیگر بودنت را

همین که بیایی از کنارم رد شوی

کافیست...

مرا به آرامش میرساند

حتی...

اصطکاک سایه هایمان.

مينويسم دوست دارم نگوتکراريست

شايدروز ي برسدکه نباشم تا تکرارش کنم