روی چمن نوشتند لطفا گلی نچینید ، اما چه سود طوفان خواندن نمی توانست .

در کوچه تاریک خانه مان چه گذشت ؟ صدای تو بود ؟ شاید مرا لایق صدای تو نیست ، می مانم نزد خود ، نجوا می کنم که ایمان من اندازه وسعت فردای تو نیست .

فراموش مکن قطاری که از ریل خارج شده ممکن است آزاد باشد ، اما راه به جایی نخواهد برد .

نامه رسان نامه ی من دیر شد ، کودک ولگرد فلک پیر شد ، نامه ی ما را نکند باد برد ، یا که فرستنده اش از یاد برد ، یا دگری بر دگری داد برد ، صید شد اندر ره و صیاد برد .

گاهی آنقدر غرق آرزو هستی که فراموش می کنی خودت آرزوی کسی هستی .

از کجا باید سفر کرد تا کجا باید دوید ، از کجا باید گذر کرد تا به قلب تو رسید .

آسمان ؟ تو چگونه می باری که صاف می شوی ؟ راستش …
من هر چقدر که می بارم باز هم ابری ام

از عشق چیزی نمی دانم ، اما دوستت دارم کودکانه تر از آنچه فکر کنی …

ما خواهان تمرگیدن دکمه “پ” کیبورد در یک جای ثابت می باشیم !