تقدیم به قناری های لال ( ناشنوایان)

در زمـستانی چـنیـن، آغاز را گم کرده ام .
آ سمان تاریک و من پرواز را گم کرده ام
درکـویـری زرد وبـی بـاران بـدون پـنـجره
من صـدای رعـد با ران ساز را گم کرده ام
صد قـفس رو ئیـد بر با ل قـناری هـای لال
بـگـذراز من شـرجی آ واز را گـم کـرده ام
کرشدم از این سکوت وتیشه را دستم دهید
نـغـمه ی فـرهـاد کـوه انـدازرا گـم کـرده ام .
این چه بیداری است ما را برده تا شهر دروغ
با دو پـلک بـاز خـوابِ نـاز را گـم کـرده ام
می رسـد آوای تـا رِ خـسته ام تـا پُـشت بام ؟
یـا که من حتی نُت این سـاز را گم کرده ام !

به جای دسته گلی که فردا بر قبرم نثار می کنی ،
امروز با شاخه گلی کوچک یادم کن ،
به جای سیل اشکی که فردا بر مزارم میریزی ،
امروز با تبسمی شادم کن ،
به جای آن متن های تسلیت گونه که فردا در روزنامه ها برایم مینویسی ،
امروز با حرف کوچکی خوشحالم کن من امروز به تو نیاز دارم ، نه فردا...

هیچ کس را نا امید نکن شاید امید تنها چیزی ست که او دارد از کسی که دوسش داری ساده دست نکش شاید هیچ ﮐس رو مثل اون دوست نداشته باشی و از یکی که تورو دوست داره بی تفاوت نگذر چون ممکنه دیگه کسی مثل اون تورو دوست نداشته باشه

هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا
چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا
معلوم نشد که در طربخانه خـــــاک
نقاش ازل بهر چــــــه آراست مـــرا

مائیم و می و مطرب و این کنج خـراب
جان و دل و جام و جامه در رهن شراب
فارغ ز امید رحمت و بیـــــــم عــــذاب
آزاد ز خـــــــاک و بـــــاد و از آتش و آب

@arash-tavanaei : سلام آرش جان متشکرم که افتخار دادید و قبول دعوت کردید :

آن قصر که جمشید در او جام گرفت
آهو بچه کرد و شیر آرام گــــــــرفت
بهرام که گور می‌گرفتی همـه عمر
دیدی که چگونه گور بهـــــرام گرفت

امروز تـــــــرا دسترس فــــردا نیست
و اندیشه فردات بجز ســــــودا نیست
ضایع مکن این دم ار دلت شیدا نیست
کاین باقی عمر را بها پیــــــــدا نیست

اکنون که گل سعادتت پـــربـــار است
دست تو ز جـام می چــرا بیکار است
می‌خور که زمانه دشمنی غدار است
دریافتن روز چنین دشــــــــــوار است

ابر آمد و باز بر سر سبـــزه گریست
بی باده ارغـــوان نمیبایـــــد زیست
این سبزه که امروز تماشاگه ماست
تا سبزه خاک ما تماشاگــــه کیست