تو نیستی، اما
وقتی به تو فکر می‌کنم
صدای آب را
در رگ‌های خاک می‌شنوم.

گل‌سرخِ حیاط
در آینه‌ی نگاهم
زود به زود می‌شکفد
و آسمان
پُر از پروانه و بادبادک می‌شود.

تو نیستی، اما
وقتی به تو فکر می‌کنم
دریا نزدیک‌تر می‌آید
ابرهای سیاه دور می‌شوند
و باران
هر وقت بخواهد می‌بارد.

تو نیستی، اما
وقتی به تو فکر می‌کنم
تو را می‌بینم...

درد...


چه حقیرند مردمی که نه جرأت دوست داشتن دارند و

نه اراده‌ی دوست نداشتن و

نه لیاقت دوست داشته شدن و

نه متانت دوست داشته نشدن و

مدام شعر عاشقانه می‌خوانند



و تراژدی غم‌انگیز انسان این است که آنچه هست،

نباید باشد و آنچه باید باشد،

نیست و همه حرف‌ها همین است وهمه‌ی دردها همین جا است.

درد روح این است و این است که:




«انسان شقایقی است که با داغ زاده است.»

یه تیکه پارچه, اگه روی اسب باشه میشه "زین" اگه روی الاغ باشه میشه "پالون" و اگه روی آدم باشه, بهش میگن "کُت" این تو هستی که به اون رویی اسم میدی نه اون جسم..

عصر ما عمیقا فاجعه آمیز است ...

هر انسان زنده ی راستینی

بر اثر سرنوشت غم انگیز زمان خود از درون مت[!] شده است !

برای جلوگیری از “پس رفت” ، “پس باید رفت”
هر “چاله ای” ، “چاره ای” به من آموخت !!