هــــی لعنتــــی ...



اون طــــوریــــم کــــه تــــو فکــــر میکنــــی نیست ..



شایــــد عــــاشقت بــــودم،روزی .....!



ولــــی ببیــــن بــــی تــــو



هــــم زنــــده ام،



هــــم زندگــــی میکنــــم ...



فــــقــــط گــــاهــــی در ایــــن میــــان،



یــــادت ...



زهــــر میکنــــد بــــه کــــامــــم زندگــــی را ...



همیــــــــــــن !!

درخت خشک شده بود.
مرد لامپ های مات را به شاخه های درخت آویخت و روشن کرد,
اما غیر از خودش هیچ یک از افراد خانه خوشحال نشدند.
جای خالی به ها بیشتر به چشم می خورد…!

[رسول یونان - کتاب بخشکی شانس]

و من؛

برای شعر هایـــــم

دستـــاویزی جُـــز

نگــــاه
تـــــو

و نفس هــــایت، ندارم ...

بعد از این از تو دگر هیچ نخواهم
نه دُرودی نه پیامی نه نشانی
ره خود گیرم و ره بر تو گُشایم
ز آنکه دیگر تو نه آنی، تو نه آنی

[فروغ فرخزاد]

تنهایی ریشه تمام گناهان و دردهاست چوپان را تنهایی دروغگو کرد.

دلم گرفته است هم از تو هم از خودم میدانی چرا؟

برای اینکه دراولین فرصت به دنبال دیگری میرویم

وهمدیگر را جایگزین می کنیم این عشق است یا هوس

اصلا آیا دلی مانده که به عشق پایبند باشیم

چرا
نمیخواهیم عشق را در واقعیت حضورش ببینیم

چرا حرف دلمان را نمیزنیم
ومیخواهیم همه بدانند که چه در دل داریم

و دراخر نمیدانیم چراحرفهای ما به
جای دهان ازچشم برون می آید؟

نوازشم کن…
نترس…
تنهایی واگیر ندارد…!

هـدیـه ام از تـولــد .. گریـه بـود
خنـدیدن را تو به من آمـوختـــی
سنگ بوده ام .. تو کوهم کردی
برفــــ بوده ام .. تو آبــــم کردی
آب می شدم .. تو خانه دریا را نشانم دادی
“می دانســـتم گریـه چیســــت
خندیدن را تو به من هدیه کردی …!

[شمس لنگرودی]

چه خوش خیال بودم که همیشه فکر میکردم
در قلب تو محکومم به حبس ابد…
به یکباره جا خوردم وقتی زندانبان بر سرم فریاد زد：
هی…. تو… آزادی…
و صدای گام های “غریبه ای”که به سلول من می آمد…!