چقدر کوچکـند آنانکه
به خود مغرورند
چرا که نمی دانند بعد از بازی شطـــــــرنج
شاه و سرباز

همه در یک جعبه قرار میگیرند

هی نیوتن

تو که دم از جاذبه میزنی
مرا کشف کن

منی که مدام غم ها جذبم میشوند!!!

دیروز تو پارک نشسته بودم یه مادرو دختر با یه دخترکوچولو صندلی روبروم نشسته بودن{-102-}، بعد چند لحظه دیدم اینا نگاهشون به منه و یکم نیششون بازه ! یدفه دختر کوچولوهه اومد پیش من! بهم گفت عموجون ! منم با اینکه تاحالا سی چهل بار عمو شدم! اما نمیدونم چرا این عموجون گفتن دختره خیلی بهم چسبید! بغلش گرفتم یه بوسش کردم و با لبخند گفتم جونم عموجون ؟ دختره با خنده : عمو مامانم میگه شما زیپ شلوارتون بازه ه ه ه !!

دیدین تو فیلما :
تا یكی تیر میخوره و میوفته زمین به رفقاش میگه :
شماها فرار كنید نگران من نباشین....

همش زر مفته!

من اگه تیر بخورم ببینم رفقام دارن میرن ،

از پشت همه شونو میبندم ب رگبار!
گفته باشم!

من شدیدن دنبال عمه ی استاد بانک اطلاعاتیم هرکی هر اطلاعاتی داشت بگه مژدگونی دریافت کنه

تیر آرش در کمانم...نام ایران بر زبانم...
قله ها در زیر پایم...کهکشانها آشیانم...
سرکشم چون کوه آتش آتشم... آتشفشانم...
چون سیاوش پاک پاکم...همچو رستم پهلوانم...
کاوه ام آزاده مردم...تار و پود کاویانم...
من زماد و از هخایم...از ارشک ساسانیانم...
مازیارم...بابکم...من رهبر آزادگانم...
جشن یلدا جشن نوروز...هم سده هم مهرگانم...
نور خورشید نور چشمم...آسمانها زیر پایم...
زاده پاک اهورا...از نژاد آریایم...

عاقا من نمیدونم چه حکمتیه هروقت که من گشنمه،
فرق یخچالمون با کمد ، فقط چراغ توشه !
حالا کافیه من مریض بشم اشتهام کور بشه ،
از تخم طوطی آمازونی بگیر تا شتر بریون در این گنجیده میشه ؛
ماه رمضون که دیگه هیچی اصن واویلاست … یخچاله ما داریم ؟

گلوی آدم را

باید گاهی بتراشند

تا برای دلتنگی های تازه جا باز شود ...

دلتنگی هایی که جایشان نه در دل

که در گلوی آدم است ...

دلتنگی هایی که می توانند آدم را خفه کنند . . .

بگذار اگر اینبار سر از خاک برآرم
بر شانه ‌ی تنهایی خود سر بگذارم

از حاصل عمر به ‌هدر رفته ‌ام ای ‌دوست
ناراضی‌ ام، امّا گله‌ ای از تو ندارم

در سینه‌ ام آویخته دستی قفسی را
تا حبس نفس‌ های خودم را بشمارم

از غربت‌ام آنقدر بگویم که پس‌ از تو
حتّی ننشسته ‌ست غباری به مزارم

ای کشتی جان! حوصله کن می‌رسد آن‌ روز
روزی که تو را نیز به دریا بسپارم

نفرین گل سرخ بر این «شرم» که نگذاشت
یک‌ بار به پیراهن تو بوسه بکارم

ای بغض فرو خفته مرا مرد نگه دار
تا دست خداحافظی ‌اش را بفشارم...