من در خیابان راه می روم

و به خدا فکر میکنم 

ولی در مسجد نماز نمی خوانم

که به کفشهایم فکر کنم .


(دکتر علی شریعتی)

به چشمانم آموختم جز شاديها چيز ديگري را نبيند

اما غافل از اين بودم که اين چشم ها

به من خيانت خواهد کرد

و در مقابل غمها و تاريکي ها مرا تنها خواهند گذاشت

به خود گفته بودم زندگي را دگرگون خواهم کرد

تمام غمها و سياهي ها را به دست فراموشي خواهم سپرد

و آنها را در بستر زمان دفن خواهم کرد

اما غافل بودم و ندانستم زندگي بازيگريست

که آهنگ او هر لحظه تغيير ميکند

حال من مانده ام و تنهايي و يک دنياي غم و اندوه

همیشه چوب ســــــــوختنی نیست …

خـــــوردنی هم هست

ما گاهی چوبِ ســـــــادگیمون رو میـــــــــخوریم . . .

آســـــــــــمان هم گاهــــــی دلش می گیـــرد . . .

من که آدمم . . .!!