با خودم می گویم شاید ...

شاید هنوز وقتش نرسیده!!!
کسی چه میداند...!
شاید هنوز راه رسیدن را پیدا نکرده!!!
اما حسی به من می گوید بالاخره پیدا می کند...
و تا آن روز فقط از من یک چیز می خواهد ...
باشد ای اتفاق ! ...
گرچه کمی پیرتر شده ام
با اینکه دیگر مثل آنوقت ها عجیب نیستم
اما خیالت راحت باشد...
من صبورم...

به امید روزی که این "آقایون" تفاوتِ رنگ هاىِ زرشكى و جگرى و دونه انارى و لاكى رو باهم یاد گرفتن و به همشون نگفتن "قرمز" !
صورتى و نیلى و یاسى و ارغوانى و بادمجونى دقیقاً "بنفش" نیستن !
فیروزه اى و سورمه اى و كله غازى و كاربنى با "آبى" فرق دارن !
نماینده ى طیفِ فسفرى تا لجنى ، "سبز" نیست ! مثلا زیتونى ، كاهویى ، حنایى ، مغزپسته اى یا یشمى شخصیت رنگی متفاوتى دارند!
لیمویى و موزى و خردلى همون "زرد" نیستن !
"سفید" یه رنگه ، كرم و شیرى و نباتى، رنگهاىِ دیگه !

تعویض یا تبدیل نمی خواهم ... دلم " تغـییر " می خواهد !
تغییری که درونم را دگرگون کند...
روشن کند...
امیدوار کند...
چیزی که ابدی باشد و برای یک بار هم که شده
بیشتر از " یک لحظه " دوام داشته باشد !

تو از کدوم قصه ای که بو دنت عادته.
نبودنت فاجعه. بودن تو امنیته
تو از کدوم سرزمین.تو از کدوم هوایی که از قبیله ی من ۱ اسمون جداییی
اهل هر جا که باشی ناجی قلب منی.
من رو با خودت ببر.من به رفتن قانعم. بودنی هر چی که هست.تو بخوای من قانعم

چی میشد شعر سفر بیت اخری نداشت.عمر پوچ من و تو دم اخری نداشت.
اخر شعر سفر. اخر عمر من .لحظه ی مردن من لحظه ی رسیدن
من رو با خودت ببر

به جای اینکه به گذشته نگاه کنید و افسوس بخورید
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
به آینده نگاه کنید و مایوس شوید
الان قشنگ به زندگی‌امیدوار شدین یا بیشتر توضیح بدم

در آغوشم بودی! قطره اشکی بر گونه ات لغزید خواستم با انگشتانم آن قطره اشک را پاک کنم اما...! اما، آن قطره اشک برای انگشتانم آشنا بود ... آشنا بود...؟ یادم آمد....! آن هنگام که خداوند تو را می آفرید خاک تو را با اشکهای من سرشت، راستی به گونه های خیس من نگاه کن، اشکهای من برای انگشتان تو آشنا نیست!