زندگی آنقدر ابدی نیست که بتوان مهربان بودن را به فردا انداخت...!
بیادتم شاید برایم فردایی نباشد

جایی خواندم ما آدم ها زنده ایم به سبب آنکه کسی دوستمان داشته باشد سوالی برایم پیش آمد... من برای چه زنده ام..؟

بی تو من هیچم
ای شبم؛ دور از تو بی مهتاب!
دوست می دارم تو را، تا آنسوی دنیا!
دوست می دارم تو را، تا آنسویِ قصرِ طلایی رنگِ اخترها!
دوست می دارم تو را، ای از برایم نقطه پایان هر مقصد!
دوست می دارم تو را، ای بی تو من نابود!
دوست می دارم تو را، از بی نهایت، بی نهایت تر!
دوست می دارم تو را، ای آتش اندیشه هایم بی تو خاکستر!

من نمی دانم ترا؛ ای قلهٔ مغرور!
عاقبت آیا کدامین شب
عاقبت آیا کدامین روز
فتح خواهم کرد؟

ار تنهایی بریدم تا بدانی تنهایی برایم با وفا نیست