بزرگی می فرمود:

بعضی وقت ها نباید حرف زد و خبر داد. فقط باید عمل کرد...

اشکال ما اینه که داستان سرایی می کنیم..به جای اینکه داستان، خلق کنیم...

یکی از بزرگ ترین معضلات بچگیم این بود که جوری مغز پسته رو از پوستش جدا کنم که پوستش سالم بمونه

چه بچه ی خود درگیری بودم من

پدربزرگم فوت کرده تو قبرستونیم دوستم زنگ زده میگه کجایی؟
میگم بهشت زهرا ! میگه واسه چی ؟ میگم واسه پدر بزرگم.
میگه اِ ؟ فوت کرده ؟ میگم پـَـــ نَ پـَـــــ تمرینی اومدیم مانور !

رفتن من یاتو؟
تورفتی!!!بدون دلیل!حتی نگفتی به چه جرمی تنها میشوم؟شاید وفاداری وعشق وپاكبازی این روزها جرمی بزرگ شده!برو....من مجرم خواهم ماندواین سلول تنهایی را ترجیح میدهم به تنی كه قلب درونش خانه هربیگانه میشود!
قلب من فقط برای یكنفراست ودیگرآن یكنفرتونخواهی بود!!هرگزحتی اگربنا باشدتنها همه عمرجورتن وكالبدبا خودبكشم دل به مانندتو نخواهم داد وتا دل نبندم جسمم دیگری رالمس نخواهدكرد!این راه توبی بازگشت است روزی خواهی دیددیگری را دراین خانه ومقصرهم خودت هستی كه پاكبازی مراناتوانی دیدی!

دوستش ندارم اما وقتی که نمی بینمش پریشانم دوستش ندارم اما تا میبینمش آرام می گیرم ... دوستش ندارم اما همه می گویند دروغگوی بزرگی هستم ! نه ... باور کن دوستش ندارم ... . .

دیوار؛ عکس؛ خاطره؛ مهتاب؛ شب؛ سکوت

کابوس تلخ آینه ها، تار عنکبوت

یک جفت چشم منتظر از سال های پیش

کوچه؛ گریز؛ پنجره؛ عابر، صدای سوت!

نزدیک زنگ خانه ... نه! انگار دور شد

یک سایه در تلاطم شب، قلوه سنگ، شوت!

یادم نرفته! جشن تولّد گرفته ام!

کیک بزرگ خامه ای، گیلاس و شاهتوت

موزیک لایت، وهم و شبح، [!]، نور شمع

باران تند هق هق و ویرانی سکوت

اینبار هم بدون تو تشییع شد دلم

بیست و سه،بیست و چار...من و شمع و اشک...فوت!