اين بار كه عاشــق شــدم
دوســـتت دارم رو اصــلأ به زبــون نــميــآرم
قربون صدقه رفتن كه هيــچـي !
نگرانيامــم بـــروز نــميـدم

وقتي حالش خوب نبود باهاش صحبت نميكنم
و آرومش نميكنم،بجاش ميگم برو يه دوش بگير بهتر ميشي..

باهــاش زياد بيرون نميرم
تا اگه جدا شديم خيابوناي شهر عذابم ندن
به چشماش خيره نميشم تا دلم گير چشماش نشم

سعي ميكنم وقتي داره خودشو برام لوس ميكنه
بحثُ عوض كنم تا صداش كه يادم اومد ديوونه نشم

وقتي خواست قسم بخوره كه تنهام نميذاره،
انگشتمو ميذارم رو لبش و ميگم لازم نيست قسم بخوري ،
حرمت خدارو نشكون

خلاصه اصن بهش گير نميدم و پاپيچه كاراش نميشم

انگار ن انگار
من تجربه كردم
تاوان اعتماد به بعضيا يه عمر پشيمونيه......

“عـــــاشق” را کـــه بــرعکــــس کنـــی .. می شــــود “قـــشاع” دهخــــدا را می شــناسی؟ لــــغت نــامه اش را کــــه بــاز کـــردم نـــوشته بود: قــــشاع: دردی که انسان را از درمـــــان مایــــوس میکند...

مائیم و می و مطرب و این کنج خـراب
جان و دل و جام و جامه در رهن شراب
فارغ ز امید رحمت و بیـــــــم عــــذاب
آزاد ز خـــــــاک و بـــــاد و از آتش و آب

اکنون که گل سعادتت پـــربـــار است
دست تو ز جـام می چــرا بیکار است
می‌خور که زمانه دشمنی غدار است
دریافتن روز چنین دشــــــــــوار است

ابر آمد و باز بر سر سبـــزه گریست
بی باده ارغـــوان نمیبایـــــد زیست
این سبزه که امروز تماشاگه ماست
تا سبزه خاک ما تماشاگــــه کیست

تو ایـن سریــال ِ میگـــه ِ عشقـــی کــه تو خیــابون بــه وجــود بیـاد تــو همــون خیــابون هــم تمــوم میشـــه،
خُــب منــم میگـــم عشقـــی که تو محضــر ســر بگیـــره، تو همـــون محضـــر هم تمــوم میشـــه دیگـــه، نمیشــــه؟!
حال کردی چه جمله فخیمانه ای گفتم: