بچه که بودیم ســــــــــــاده بودیم

ســــــــــــــــــــاده فـــــــــکر میکردیم

ســـــــــــــــــــاده لبخند میزدیم
...
ســــــــــــــــــاده قهر میکردیم

وســــــــــــــــاده آشتـــی میکردیم

خیلی از مـــــــــــا هنوز ساده هستیم

و تاوان این سادگی را هر روز پس میدهیم...

دقت کردین یه مـــادر ایرانی

درباره زندگی دخترش میگه:

شوهرش خیلی خوبه.. همش میبرتش مسافرت

و تو خونه هم خیلی کمکش میکنه..

حتی پوشک بچه را هم خودش عوض میکنه ،

دخترم خوشبخت شد واقعا..!

بعد از اون طرف ...

.

.

.

درباره زندگی پسرش میگه:

بیچاره هر چی پول در میاره باید خرج سفرهای خانم کنه..!

از سر کار هم که خسته میاد خونه,

خانمش کلی ازش کار میکشه حتی زورش میاد

پوشک بچشو خودش عوض کنه،

پسرم بد بخت شد واقعا...!!

ﺑﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ؛ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺣﺲ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ ﺑﺎﺯﯼ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩﯾﻮﻣﯽ ﺑﻬﻢ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺑﺸﻪ ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﯼ ﻭﺭﺯﺵ ﺣﻔﻆ ﺑﺸﻪ ﺭﻭ ﻓﺮﺵ ﺗﻒ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ )

برای هر کس که ادعای عاشقی میکند ؛ در را باز نکن..!

خیلی ها مثل بچه ها در میزنند و فرار میکنند

زندگی از همون اولش هم سخت بوده فقط ما بچه بودیم و نمی فهمیدیم

نمیشه کارگردان زندگی بیاد بگه:

کـــــــــــات

بچه ها خسته نباشین پلان بدبختی عالی بود!

حالا بریم سر پلان خوشبختی!!!

شما هم بچه بودین کلی تلاش میکردین تا کیلید برقو در حالت تعادل قرار بدین طوری که نه خاموش باشه نه روشن... یا فقط من این کارو میکردم؟؟

اعتراف می کنم وقتی بچه بودم با پسر خالم رفتیم دندون مصنوعی های پدر بزرگم رو برداشتیم انداختیم تو خورش شام.
هیچی دیگه هنوز هم از خونه متواری هستم پسر خالم هم نتونست فرار کنه کشتنش.