شیطنتهای دوران مدرسه یا نیمکت بیچاره

یادگاری روش چی مینوشتین؟

به سراغ من اگر می آیید با پتک و تبر بیایید! مسابقه است! برسر شکستن چینی نازک تنهایی من...!

من در این گوشه که از دنیا بیرون است اسمانی به سرم نیست...
از بهاران خبرم نیست...
انچه میبینم دیوار است...

خسته ام از تظاهر به ایستادگی از پنهان کردن زخم هایم زور که نیست ! دیگر نمیتوانم بی دلیل بخندم و با لبخندی مسخره وانمود کنم همه چیز رو به راه است....!
............اصلأ دیگر نمیخواهم که بخندم میخواهم لج کنم ، با خودم ، با تو ، با همه ی دنیا...! چقدر بگویم فردا روز دیگریست و امروز بیاید و مثل هر روز باشی....؟؟!
خسته ام .... از تو .... از خودم....از همه ی زندگی ..... میخواهم بکشم کنار !
از تو ... از خودم..... از همه ی زندگی .....

☺گاهی اوقات فکر کردن به بعضیها ناخوداگاه لبخندی روی لبانت مینشاند
دوست دارم این لبخندهای بیگاه و این بعضی ها را☻

و چقدر تازگی دارد روزهایی که به امید آمدن کسی دلخوش نیستم و شب هایی که از نیامدنش دلگیر نمی شوم . . .

بی کسی هم عالمی دارد

روزی تو را ز مستی تشبیه به ماه کردم!
لامپ ۶۰ هم نبودی من اشتباه کردم

چهار چیز است که قابل بازیابی نیست سنگ پس از پرتاب شدن، سخن پس

از گفته شدن، فرصت پس از از دست رفتن، و زمان پس از سپری شدن.

زن مخلوقی است که عمیق تر میبیند و مرد مخلوقی است که دورتر را میبیند.
به افنخار جفتشون که خیلی عتیقن