رفتی و ندیدی که چه محشر کردم

با اشک تمام کوچه را تر کردم

دیشب که سکوت خانه دق مرگم کرد

وابستگی ام را به تو باور کردم ..

وعشق...
چرابایدعاشق بشیم چراعاشق میشیم؟؟همه میگن اه اه عشق چیه كشكه دوغه چراچون عاشق شدندوسرانجام نیافتنداما دیرنمیگذره كه دوباره دلشون اسیرومیشه وهربارهم بخاطرتجربه داشتن گره این قلاده رامحكم ترمیبندد!وهمه مشكلات عقل ماست وگرنه عشق وجفت یابی درتمام جاندران یكسانه وگاهی درجانوران چنان وفا دارانه است كه اعجاب انگیزه!هروقت ازبودن دركنارهمتایی هیجان زده شدی وقلبت تندزدمیتونه گزینه ونامزدعشق باشه واین قانون طبیعته!اما قانون انسانی دربند زر و جاه شده وگاهی خودسوزی میكنه!

زندگیِ من آرام می گذشت. اتفاقی نمی افتاد..! تا این که سکوتی تمامِ وجودم را دگرگون کرد! بی صدا آفتابی شد.. و دستِ مرا گرفت و به راهِ نوشتن کشید! آری سکوت! سکوتی که مشحونِ تحمل هاست.. سکوتی که از دنیا بریده است! کاش نبود.. اما وجودِ من آن را شدیدتر می کند. آی..! ای سکوتی که بی رحمانه مرا غرقِ محبت می کنی! نمی خواهم.. محبت نمی خواهم! آی صدای آشنا!... بد آمدی..چند روزی جرقه زدی رفتی. تماشای تو وقت می خواست گوشِ من پاسخی ندید دلم می خواهد صدایت را بشنوم.. همین!

من تمـــــام شــــــــعرهایم را


در وصــــــــف نیامدنت ســـــــــــــروده ام !


و اگر یــــــــــک روز ناگهـــــــــــان ناباورنه ســــــــر برسی

...

دســـــــــت خالی ,حیرت زده


از شاعر بودن استعفا خواهم داد!


نقــــــاش میشوم


تا ابدیت نقش پرواز را


بر میله های تمام قفس های دنیـــــــا


خواهـــــــم کشید.

شاید تو همان گمگشته ی ازلی من باشی.
همان نیمه ی گمشده ی روح نا آرامم.
همانی که در طلبش روزگاری هرچقدر گشتم،
نیافتم و ناگزیر ایمان آوردم به افسانه بودنش.
همانی که هرگز نبود
ولی بودنش ناگریز بود و می ارزید به تمام بودنها و داشتنها ...
من خسته ام
از این راه طولانی که در طلبت و بی تو پیمودم.
دیگر رمقی برایم نمانده که بخواهم بودنت را اثبات کنم ؛
پس مهربانم،
خودت با صبوری بودنت را برایم اثبات کن و باش تا باشم

بعضی وقتا دوست داری عشقت کنارت باشه…

محکم بغلت کنه و بذاره که با تمام وجودت اشک بریزی

بعد آروم توو گوشِت بگه:

” دیوونه من که باهاتم”